Hij werd in 2016 bekroond tot Hilversummer van het Jaar vanwege zijn nauwe betrokkenheid bij de MH17-ramp. Jules Dresmé, pastoor van de katholieke Sint-Vituskerk, staat midden in de samenleving. Maar wat vindt hij ervan dat juist het protestantisme, “als grondlegger van de hedendaagse samenleving”, nu zo gevierd is?

Voor het interview is er een Allerheiligenviering in de Sint-Vituskerk. In zijn preek haalt pastoor Dresmé de “500 jaar Reformatie” aan. “We betreuren de afscheiding. Laten we ons richten op wat ons verbindt: de doop in Christus.” Na de dienst gaat hij door een deur in de kerkzaal naar de aangrenzende pastorie. In de werkkamer neemt hij plaats aan een grote tafel en wijst hij op een stoel tegenover zich. “Ga zitten. Let niet op de rommel, hoor. Bij andere afspraken heb ik het meestal wel wat netter.”

Voor ik begin met de vragen over de Reformatie, ben ik wel benieuwd: waar kunnen Hilversummers u van kennen? Ik denk dat veel Hilversummers mij kennen door MH17. Toen ik hoorde dat 15 mensen uit gemeente Hilversum in het vliegtuig zaten, aarzelde ik geen seconde en opende ik de deuren van de Sint-Vituskerk. Achteraf vertelden protestante dominees mij, dat ze ook graag hun kerk beschikbaar hadden willen stellen. Volgens hen kon dat niet zo makkelijk, omdat ze dat eerst zouden moeten overleggen met de kerkenraad. Dat geloof ik niet. Als ze het gewoon hadden gedaan, had niemand daar achteraf iets tegen in durven brengen. Na MH17 ben ik bij veel meer dingen omtrent vrede en veiligheid in Hilversum betrokken geraakt en heb ik ook een Vredespaal ontvangen. 

In het kader van 500 jaar Reformatie stond de media bol van aandacht voor de protestantse kerk. Wat vindt u, als pastoor van een katholieke kerk, daarvan? Dat is natuurlijk hartstikke begrijpelijk. 500 jaar is een hele poos. Ik kan me helemaal voorstellen dat je dat niet ongezien voorbij laat gaan. Er is gelukkig ook aandacht geweest voor de donkere kant, met het boekje van Luther, waaruit blijkt dat hij fel antisemiet was. Wel zo eerlijk. De paus was aanwezig bij de viering van 500 jaar reformatie in Duitsland. We delen de pijn van de afscheiding. Het is natuurlijk altijd een wond, want hoe ga je om met de 1.500 jaar voor de afscheiding?

In de hele samenleving was “protestantisme als grondlegger van de huidige samenleving” een veelgehoorde gedachte. Bent u het daarmee eens? Nee, beslist niet. Een succes heeft meerdere moeders en een ramp meerdere daders. Onze wereld en samenleving werden al gevormd tijdens de Pax Romana, toen het christendom opkwam. Dat was al veel eerder dan toen de protestanten zich afscheidden. Niet de protestantse kerken, maar christelijke kerken in het algemeen staan aan de wieg van de beschaving in Europa en dus in Nederland. Dat kun je terugzien in bijvoorbeeld muziek, architectuur en alles wat mensen samenbindt als het erop aankomt.

De werkster komt na een klop op de deur binnen, een vol dienblad dragend met kopjes koffie, plakken cake en een thermoskan.

Vindt u het dan wel terecht dat het zoveel aandacht krijgt? Dat bijvoorbeeld zelfs de koning naar een dienst komt om de Reformatie te vieren? De protestanten hebben goed aan de weg getimmerd en dat is ook logisch. Daar is met name de reformatorische media goed op ingesprongen. Je mag feestvieren, de protestantse kerk heeft nou eenmaal een grote rol gespeeld in Nederland. De koning hoort daar naar traditie bij, maar Máxima heeft eigenlijk een katholiek hart. Er zijn natuurlijk verschillen tussen katholiek en protestant, maar er is ook veel dat ons samenbindt. Daar focus ik veel liever op. Het schijnt dat je gematigder wordt, naarmate je ouder wordt.

Ja, daar ben ik dan nog wel benieuwd naar. Staan de kerken in Hilversum, protestant en katholiek, op goede voet met elkaar? Ja, zeker. Vorig jaar vierden we nog 600 jaar christendom in Hilversum, in de kerk op de Kerkbrink, met voorgangers van alle kerken. Het was misschien wel de mooiste oecumenische dienst die ik ooit heb meegemaakt. Wat zou het mooi zijn, als we weer één kerk konden zijn. Eigenlijk staan alleen de kerkordes en de sacramenten in de weg. Ik zou daar wel overheen willen stappen, maar dat kan niet, vanwege onze kerkorde en de mensen boven mij.