De Hilversumse Felix Klos is pas 27 jaar, maar heeft nu al de ambitie om het Europese Parlement in te gaan. De D66-politicus wil ervoor zorgen dat meer eerste generatie burgers van de Europese Unie, oftewel jongeren, gaan stemmen op 23 mei.

“Hilversum heeft zeker een rol gespeeld in mijn ontwikkeling tot politicus. Op het gymnasium was ik lid van de leerlingenbond waar je verkozen voor kon worden. Dit was natuurlijk ook een beetje politiek. Wat ook heel bijzonder was waren de reizen naar het buitenland. Ik ben naar Griekenland, Rome en Berlijn geweest waar ik unieke ervaringen heb opgedaan die mijn kennis hebben verbreed over het Europese continent. Hierdoor ben ik ook politieker gaan denken en is mijn Hilversumse opleiding heel fijn geweest. Daarnaast heb ik altijd gevoetbald bij Victoria. Ik vind teamsport ook de beste manier van kijken naar de politiek. Ik vind dat je samen iets moet bereiken en niet alleen. Als je alleen gaat dribbelen dan ga je nooit scoren. Muziek is ook erg belangrijk geweest. Ik heb in Hilversum muziekles gehad en altijd muziek gemaakt met mijn familie. In de muziek moet je goed naar elkaar luisteren, zeker in de jazzmuziek. Anders ga je valse noten spelen en dat klinkt niet goed. In de politiek werkt het ook zo. Hilversum heeft mij zeker wel politiek gevormd.

Toen ik 13 jaar oud was keek ik een serie met mijn ouders genaamd The West Wing. Deze serie ging over het Witte Huis en de mensen die voor de Amerikaanse president werkte. Ik vond dit geweldig en zo is de liefde voor het idee van politiek ontstaan. De belangrijkste drijfveer voor mij is dat ik de wereld heel veel veranderingen heeft ondergaan die ik niet had zien aankomen toen ik op de middelbare school zat. Ik ben verrast door grote politieke veranderingen zoals, het enorme politieke verval van Amerika, Groot-Brittannië die Unie wil verlaten, de opkomst van een gevaarlijke grootmacht als China en Rusland dat zich steeds agressiever naar Europa. In de periode tussen mijn studie en nu heb ik de wereld sterk zien veranderen. Toen ik in Engeland studeerde zag ik dat mijn vrienden nauwelijks zijn gaan stemmen tijdens het referendum. Ze dachten dat het allemaal wel goed zou komen. Voor hen was het heel vanzelfsprekend dat we die vrede, veiligheid en enorme welvaart in Europa hadden.

Ik ben half Amerikaans en heb politicologie gestudeerd op het Middlebury College in Vermont. Ik wilde graag die kant van mijn wortels ontdekken, maar merkte dat ik mij steeds meer een European in Amerika ging voelen. De Amerikaanse samenleving legt de nadruk erg op vrijheid. Maar ik voelde ook die behoefte aan verbondenheid en aan samen dingen doen. Ik kreeg daarna de kans om in Engeland te studeren en daardoor was ik alweer wat dichterbij het Europees continent. Ik heb me in Engeland verdiept in het ontstaan van de Europese Unie door mij tijdens mijn studie te richten op de tijd net na de Tweede Wereldoorlog, een vergeten periode in onze geschiedenis In deze tijd ging Winston Churchill, mijn grote politieke held, op reis door het Europese continent met zijn boodschap: Verenigd Staten van Europa. Ik heb gezien dat er juist in die periode heel veel moed, en lef en genialiteit voor nodig was om die Europese unie op te bouwen en wat we hebben helemaal niet zo vanzelfsprekend is. En ik denk juist nu dat we met de Europese verkiezingen een kans krijgen om jonge mensen te laten zien dat het niet vanzelfsprekend is. Je moet stemmen voor het behoud van de Europese Unie.

Op basis van mijn werk in Engeland heb ik een boek geschreven die in het Nederlands werd vertaald. Voor die boekpresentatie had ik Alexander Pechtold uitgenodigd om een praatje te geven. Wonder boven wonder zei hij ja. Toen ik weer naar Nederland kwam heb ik gesolliciteerd om Pechtolds speechschrijver te worden, vooral omdat hij mij inspireerde met zijn visie voor Europa. Hij heeft mij toen aangenomen wat ik erg bijzonder vond. D66 is de enige echte pro-Europese partij. Vandaar ik dat daar lid van ben. D66 heeft altijd de moed gehad om de Europese Unie verder te brengen en te versterken ook toen dat niet de populaire keuze was. Vijftien jaar geleden voerde D66 al een campagne met: Europa Ja, terwijl alle andere partijen daar halfhartig over zijn. Kijk maar eens naar premier Rutte, die in Nederland het ene roept en het andere in allerlei hoofdsteden van Europa. Niemand weet nu nog wat hij precies vindt.

Als ik nu kijk naar Engeland en de Brexit word ik daar erg treurig van. Het is volgens mij gewoon een verschrikkelijke denkfout voor een land in de moderne wereld. Ik vind het heel treurig om te zien dat het leven heel veel van mijn Britse vrienden hierdoor ook echt is veranderd. Dat heeft hun leven en perspectieven heel erg vernauwd. Het doet mij pijn om te zien dat dit het gevolg is van een politieke beslissing die tot stand is gekomen door echte grove leugens, zoals dat er meer geld zou gaan naar de gezondheidszorg en dat je het beste van beide werelden kon hebben, omdat je alle lusten van de Europese unie zou behouden, zonder je te houden aan de regels van de club. Nu blijkt dat dat niet kan. En ik hoop dat de verantwoordelijke politici daarvoor worden gestraft. Maar als je nu kijkt naar de peilingen van de Europese verkiezingen in Groot-Brittanniëzie je dat dezelfde rattenvanger weer terug is en heel erg populair is. Het is een gebroken land en dat doet me pijn.

Het probleem nu is dat veel jongeren niet stemmen. Bij de vorige Europese verkiezingen heeft er maar een op de vijf jongeren tussen de 18 en 24 jaar gestemd. Ouderen zijn daarentegen best trouwe stemmers en ik denk dat we daar een betere balans in moeten brengen. Voor de jongeren die als burgers van de Europese unie geboren zijn, staat er veel op het spel. Ik probeer ze aan te trekken door een ander soort politiek te bedrijven dan dat ik gewend ben. Je hebt een politiek die meer gaat vaak over de economische groei of over hele specifieke democratische oplossingen voor moeilijke problemen. Maar ik richt me meer op onze samenleving en politiek die meer gedreven is door idealen. Wat willen we nou? We willen meer vrijheid, maar er gaat ook nog veel mis. Hoe gaan we onze toekomst vormgeven? We hebben de ambitie om in de toekomst de grote klimaatkampioen van de wereld te zijn. Daarvoor moeten wij de juiste technologie in huis halen en daar moeten we gezamenlijk in willen investeren. Deze technologie kan de wereld redden en daar kunnen we ook nog eens rijk van worden. En verder moeten we die groei eerlijk verdelen, zodat we de sociaaleconomische ongelijkheid die heel veel samenlevingen in Europa dreigt te splijten, gaan aanpakken om juist in Europa de positie van de sociale minima te verbeteren. De Europese unie is fantastisch, met de vrijheid om te wonen en te werken en te liefhebben waar we willen. Maar er ontbreekt nog heel veel aan. Het is nog niet af. Die oplossing ligt wat mij betreft in het idealisme. We moeten de oplossingen voor de toekomst van Europa met elkaar vinden in plaats van ieder voor zich. En daar is heel veel voor nodig. En ik denk zeker ook heel veel democratische betrokkenheid van de mensen die naar die oplossingen zoeken. Een groot gedeelte van mijn persoonlijke politieke motivatie komt door mijn bezorgdheid over het feit dat zoveel jonge mensen het vanzelfsprekend vinden en dat er groeiende groep nationalisten is, die steeds populairder worden en die van het hele project af willen. Volgens mij is het een heel urgent moment uit de geschiedenis om hier wat aan te doen.”