Het is half 10. De straten van hartje Hilversum zijn rustig. Met een vers kopje koffie to go van de Doppio in mijn hand en mijn dikke wollen sjaal om mijn nek, baan ik mijn weg over de Groest richting het Station. Terwijl ik mijn laatste slokje koffie neem, maken de dikke, grijze wolken die aan de hemel staan plaats voor de eerste stralen zon die ik in weken heb gezien. Nadat ik mijn pas iets heb verlangzaamd, om nog iets langer van de zon te kunnen genieten, stap ik uiteindelijk de warmte van de zon uit en het koude station Hilversum binnen. Op weg naar de dagelijkse run voor de trein.

Terwijl ik van twee kanten word ingehaald door mensen die hun trein moeten halen, zoek ik mijn portemonnee uit mijn tas en peuter ik mijn OV-chipkaart uit het onhandige gleufje waar ik hem altijd opberg. Nog voordat ik mijn OV-chipkaart bij de scanner van de poortjes kan houden schiet er een man voor me. Met een schichtige blik naar achter checkt hij in en loopt gauw door de poortjes heen. “Ach, hij zal wel te laat zijn voor iets”, denk ik bij mezelf. Met een diepe zucht vervolg ik mijn weg richting de trein naar Amsterdam.

Zo verlaten als het op straat is, zo vol is het perron. Terwijl de trein met piepende remmen het station binnen komt racen, begint zich al een dikke kluit aan mensen te vormen die zich strategisch proberen op te stellen ten opzichte van de deuren. Maar wanneer de trein tot stilstand komt en de deuren openen, barst het echte geweld los. Als een kudde paarden met oogkleppen op proberen we ons door de kleine deurgat van de trein te proppen. Of we daarbij nou drie kinderen vertrappen en twee oma’s omverduwen, lijkt ons niets meer uit te maken. Heeft het openbaar vervoer echt zo’n slechte invloed op onze menselijkheid?

Mij hoef je niet te vertellen dat het openbaar vervoer het bloed onder je nagels vandaan kan halen. Ik reis dagelijks met twee bussen en een trein voor mijn opleiding en als Amsterdammer kan je bijna niet om de tram of metro heen. Eeuwige vertraging, kotsende reizigers, gevechten of simpelweg de hele reis moeten staan. Alle donkere hoeken van het openbaar vervoer heb ik gezien, geloof mij.

Maar, laten we niet vergeten: we’re all in this together. Laten we elkaar nou steunen wanneer de trein weer eens een kwartier vertraging heeft, en we allemaal wéér te laat komen. Of laat die oude vrouw even voor jou de trein in, ook al kan je dan niet meteen de beste plaats bemachtigen. Frustraties hebben we allemaal, maar een beetje solidariteit kan geen kwaad. Misschien kunnen we het openbaar vervoer en het begin van de dag dan samen toch een beetje dragelijker maken.