HILVERSUM – Het leven van een ambtenaar gaat niet over rozen. Er is altijd wel commentaar op de besluitvorming, vaak toch ook wel enigszins terecht. De kwestie over het stationsgebied heeft geleid tot nogal wat onbegrip en maakt van inwoners vrijwillige ambtenaren.

“Ambtenaren denken niet na, ze doen maar wat”, een van de opmerkingen die mij is bijgebleven na de bijeenkomst over de plannen voor het stationsgebied. Af en toe valt er zeker wat voor te zeggen. Er waren ooit plannen voor een stationsplein met horeca en winkels. Uiteindelijk zit je opgescheept met een lelijk, leeg plein met een misplaatst monument voor verdraagzaamheid. Als je de veelbelovende plannen waarin horeca en winkels het plein levendig hadden moeten maken in gedachten houdt, is het op zich inderdaad wel een flinke opgave dit plein te kunnen verdragen. Inmiddels, jaren later, zijn er nieuwe plannen voor het stationsplein. Heel toevallig moeten horeca en winkels het plein in deze plannen een betere uitstraling geven, best ironisch als je het mij vraagt. Wethouder Voorink noemde het “Blijven geloven in de plannen.” Ik noem het zelf gewoon geldverspilling.

De verkeerssituatie rond het station is een groot probleem, maar de gemaakte plannen om dit op te lossen maakt het niet veel beter voor de inwoners. Wanneer er zoveel onbegrip is over de plannen gaat er toch echt iets mis. Zelfs na de bijeenkomst bleven de mensen zitten met veel vragen en opmerkingen. Ik snap niet waarom burgers niet veel eerder bij het proces betrokken worden. Mensen die maar weinig met politiek te maken hebben moeten de ambtenaren nu nog gaan corrigeren op hun eigen werk. Best gek. De inwoners functioneren hier als een soort participatie ambtenaar die de plannen in de juiste richting moet duwen. Je kan dan zeggen dat ambtenaren niet nadenken en zomaar wat doen. Want ja, zoals er ook al geroepen werd: “Als ik het kan verzinnen, dan kunnen jullie dat toch ook?”, alleen krijg ik er niet voor betaald.