Cynthia Boll (45), documentair fotograaf, gaf op 28 december een lezing in het Museum Hilversum. Voorafgaande aan de lezing gaf zij samen met Veronique Janssen, communicatieadviseur van het museum, een rondleiding door de expositie van het RTL programma “het Perfecte Plaatje”, waar de foto’s van de deelnemers tentoongesteld werden.

“De opdrachten die de deelnemers krijgen, bevatten altijd een aantal voorwaarden waaraan de foto moet voldoen,” begon Cynthia terwijl ze bij de foto’s van de dansshoot ging staan “in de foto’s die bij deze opdracht gemaakt zijn moest je beweging, spanning en rook zien.” Het door Isa Hoes gefotografeerde koppel danst de Tango en is van dichtbij geportretteerd. Op de foto is geen enkel spoor van rook of beweging te bekennen, toch werd dit de beste foto van de opdracht. “De spanning spat eraf en het beeld is mooi scherp. Dit was de winnende foto van deze aflevering, ook al is de opdracht niet zuiver nageleefd. In dit vak is het belangrijk om soms buiten de lijntjes te tekenen en dat heeft Isa hier gedaan, een goed voorbeeld van het nemen van een risico dus.”

Tijdens de rondleiding nam Veronique Jansen de kans om naast de foto’s van de deelnemers, ook even stil te staan bij foto’s die de jury van het programma gemaakt heeft: “Cynthia, jij hebt ze nog niet gezien, maar we hebben ook een foto van jou en William Rutten opgehangen”, William Rutten, portretfotograaf, is mede jurylid in het programma. “We wilden u deze foto’s niet onthouden”, aldus Jansen.

Na een pauze waarin gasten de tijd namen een kopje koffie of een glaasje champagne, ging om 20:30 de lezing van start. Boll vertelde over haar beweegreden om fotograaf te worden: “Ik was afgestudeerd in economie en werkte als docent op een middelbare school toen het aan me begon te knagen. Ik vond fotografie zo interessant en er gebeurde zoveel in de wereld wat ik vast wilde leggen.” Na een driejarige opleiding Documentaire Fotografie gaf ze haar baan in het onderwijs op en stortte zich vol op haar werk als freelance fotograaf bij verschillende media. “Ik ben een documentair fotograaf en hier ligt mijn passie dan ook. Ik volg het nieuws en als iets mij raakt, doe ik mijn research en ga ik ermee aan de slag.” Zo heeft ze een documentaire gemaakt over een vrouwenvleugel in een Afghaans ziekenhuis waarin meisjes en vrouwen een interne opleiding kunnen volgen om vroedvrouw te worden. “De opleiding duurt twee jaar en is bedoeld om moedersterfte tegen te gaan. Het percentage moedersterfte in Afghanistan is erg hoog, dit komt mede doordat mannen en vrouwen gescheiden leven en vrouwen dus niet geholpen worden door mannelijke artsen. Het is verboden voor vrouwen een opleiding te volgen, dus gebeurt dit stiekem.” Dit project is erg belangrijk voor Boll geweest, omdat het niet gefinancierd werd en ze intensief betrokken was bij de vrouwen die de opleiding volgden.

“Het project waaraan ik mijn bekendheid te danken heb is “Thomas & Carlijn”. Boll heeft een fotoserie gemaakt van een te vroeg geboren tweeling: Thomas en Carlijn. De tweeling was al na 26 weken ter wereld gekomen en na een lange periode in het ziekenhuis, gezond naar huis gegaan. Toch is Carlijn na vier maanden overleden en Cynthia mocht de dag van de crematie vastleggen voor de familie. Voor deze fotoserie heeft ze de prestigieuze Zilveren Camera gewonnen. “Je komt die woonkamer binnen en bijna direct merkte ik dat het een doodnormale dag was voor het gezin. De ouders hadden nog vier andere kinderen en die zaten zoals elke andere dag druk te ontbijten. Alleen stond in het midden van de eettafel een mandje met daarin de overleden Carlijn.” Een vrouw uit het publiek vraagt of ze het niet moeilijk vond om haar emoties uit te schakelen in die situatie. “Nee, ik merkte echt direct dat het gezin er een warm en zo vrolijk mogelijk afscheid van wilde maken, en de dag niet de geschiedenisboeken in wilde laten gaan als intens verdrietig. Wie ben ik dan om daar met een lang gezicht te staan”, aldus Cynthia.

Na een fotoserie in National Geographic over bodemdaling in Jakarta gemaakt te hebben, zal Cynthia dit onderwerp de komende twee jaar uitbreiden naar vijf wereldsteden. “Ik weet nog niet of ik in een volgend seizoen van het Perfecte Plaatje onderdeel uit zal maken van de jury. Voor die opnames moet ik een bepaalde periode in Nederland zijn. Ik betwijfel of dat haalbaar is, gezien mijn bezigheden de komende twee jaar.”

De fotografe nam aan het einde van de lezing nog even de kans om een tip te geven: “Mijn doel met mijn fotografie is om iets te betekenen voor de wereld. Mijn tip is: Leg vast wat er om je heen gebeurt en probeer verder te kijken. Heb geduld en probeer eens een keer langer de tijd te nemen om een foto te maken, een perfect plaatje schiet je niet in één keer.”

 

De fotografe bij de dansfoto van Isa Hoes