Nieuwe en oude Nederlanders gaan samen gerechten eten die voor het land waar zij vandaan komen kenmerkend zijn. Daarbij vertellen zij aan elkaar hun tradities, gewoontes, normen en waarden onder het genot van een lekkere stamppot of couscousschotel. Inburgering werkt vanuit twee kanten, daarom organiseerde de Bethlehemkerk de Tafel van Hoop.

Bij binnenkomst in de Bethlehemkerk begroeten twee vrouwen de mensen vriendelijk en bieden zij een welkomstdrankje aan. In een grote zaal staan de tafels netjes gedekt en is er een lange tafel waar iedereen trots zijn gerecht kan neerzetten. De gerechten variëren van heerlijke Marokkaanse soepen, bonenschotels en pannenkoeken tot een Irakees linzen gerecht waar de damp nog vanaf komt. Het is duidelijk af te lezen van sommige gerechten dat er veel tijd en plezier ingestoken is.

Het tafel idee voelt een beetje als een blind date, je schuift aan bij een tafel met mensen die je niet of nauwelijks kent en naarmate de avond vordert leer je de mensen en hun culturen steeds beter kennen. Een van de mensen die meedoet aan de tafel van hoop is de gezellige Sandra Heemsbergen (51), vrolijk vertelt zij dat ze meedoet omdat;” het haar gezellig lijkt samen te eten met mensen die zij zowel als persoon alsmede hun cultuur nog niet kent. Ik hoop dat door de verbintenis mensen elkaar beter leren te begrijpen en met elkaar om gaan”.

De herkomst van de deelnemers is erg divers, mensen uit Nederland, Iran, Marokko, Eritrea en Spanje nemen deel. Niet alleen de afkomst verschilt, maar ook de normen en waarden van de deelnemers.  De verschillen op gebied van gastvrijheid komen naar voren in de schetsen die vrouwen uit Eritrea, Irak en Nederland weergeven. Twee vrouwen uit Eritrea (gelieve zonder naam) vertellen dat zij;” in Eritrea zonder afspraken bij elkaar op bezoek komen, de deur staat altijd open voor hun gasten. “Het weigeren van gasten gebeurt dan ook nauwelijks”. In tegenstelling tot Eritrea komen de gasten in Iran wel op uitnodiging vertellen drie Iraanse vrouwen (gelieve ook zonder naam). “In Iran is iedereen altijd erg open naar zijn/haar gasten. De mensen die op bezoek komen nemen altijd een klein cadeautje mee. Alleen op de koffie komen bestaat in Iran niet, als je te gast bent lunch of diner je gezellig mee”. De drie Iraanse vrouwen vertellen dan ook dat koken hun hobby is, zij zouden niets liever willen dan een cateringbegrijf te beginnen. Ten slotte is het de beurt aan twee Nederlandse vrouwen, zij maken van hun schets een toneelstukje waarin zij duidelijk maken dat afspreken in Nederland altijd ruim van te voren gepland wordt, niks te spontaan lunchen bij je buurvrouw.

Fariba Kamalzadeh (46) vertelt dat zij;”het contrast op het gebied van eten erg groot vind tussen Irak en Nederland, in Nederland zijn er weinig verschillende gerechten”. Lachend pakt mevrouw Kamalzadeh uit haar tas een kookboek uit Irak en laat trots zien hoeveel verschillende gerechten er zijn.  Ze legt uit:” Ik doe mee met deze avond om met verschillende mensen in contact te komen en te kunnen genieten van elkaars gerechten.”