De zin van het leven, we vragen het ons allemaal af. Een ieder geloof heeft zijn levensvisie, maar er is een groep die dat zelf moet uitzoeken: de atheïsten. Mariëlle Makkinje (37) neemt mij in een gesprek mee in haar leven en hoe zij het zin geeft. Ze heeft een eigen bedrijf in het werven en selecteren van mensen en is alleenstaande moeder.


We spreken af in de Mout, waar ik mijn apparatuur aan het klaarzetten ben. Ze komt binnen en gaat meteen zitten. “Hallo”, “Hallo”, begroet ze mij vriendelijk terug.

“Laat ik meteen leuk beginnen; het is vandaag 5 december, bent u voor of tegen?” Mariëlle lacht: “Ik pas wel op, maar ik ben voor,” zet ze voorzichtig de toon. “U vindt het dus niet racistisch?”, vraag ik. Ze denkt even na, maar komt al snel tot antwoord: “Zo ervaar ik het niet, ik geef het mijn kind mee en vindt het gezellig,” concludeert ze stellig. Het ijs is gebroken.

U heeft ouders van verschillende afkomsten, botst dat niet in geloof?

“Nee, mijn vader gelooft niet en mijn moeder wel. Maar ze laat mij in mijn waarde.”

Nooit iets meegekregen?

“Jawel, vroeger moest ik naar de zondagsschool en dat was niet mijn ding. Ik zat meer buiten de klas dan in de klas.”

Waarom? Hoe uitte dat zich?

“Ik had van jongs af aan meteen mijn eigen mening, ik liet mij niet snel iets vertellen, vooral niet het Christelijke verhaal”, maar wat beviel je niet dan? “Je moest stil zitten, stil zijn en de leer van het geloof… het lag mij gewoon niet. Ik had mijn eigen visie, mijn eigen wil en dat botste continu.”
Kunt u eens een voorbeeld van hoe u uw eigen wil uitte noemen?
“Ja, ik was nooit stil. Ik sprak altijd. Ik kon nooit stil zitten en werd er daardoor uitgestuurd. Toen ik zeven was vertelde ik mijn moeder dat ze mij dit niet meer moest aandoen, van mijn vijfde tot zevende vond ik toen wel genoeg.”

Dit wist u al op uw zevende?

“Ik heb heel vroeg mijn eigen mening gevormd door mijn privéomstandigheden vroeger.”

Dus op eigen benen staan zit in je bloed. Ben je daardoor je eigen bedrijf begonnen?

“Ja, ik ben een autonoom persoon.”

Nu zie ik de botsing tussen het geloof en u. Gelovigen zijn vaak aan het einde van de rit afhankelijk, want een ander (god) bepaalt hun lot. U bepaalt juist graag uw eigen lot zie ik terug in uw antwoorden en dat komt dus terug in het ondernemen. Hoezo bent u daarmee begonnen en wanneer?

“Sinds 11 september dit jaar. Ik ben ermee begonnen omdat ik ziek was. Ik kon twee dingen doen: of zielig zijn en op de bank gaan zitten of nog harder werken.”

Wat had u dan?
“Ik had goedaardige tumoren op mijn lever.”

Veel mensen zouden zich bij de pakken neerzetten, waarom u niet?
“Het biedt ook kansen.”

Dat is een interessante invalshoek, hoezo?
“Ik ben er nog steeds en weet niet of ze weggaan, dus ik kan gaan zitten op de bank en mezelf gek maken alsof ze kwaadaardig worden of ik kan een bedrijf opzetten en, mocht ik wegvallen, mijn zoon goed achterlaten.”

Dus uw kind heeft wel veel invloed op uw motivatie?

“Jazeker.”

Stel dat u geen kind had, hoe was u er dan mee omgegaan?

“Waarschijnlijk hetzelfde, maar dan was ik overal heen gaan reizen en over de hele wereld gaan werken: ultieme vrijheid.”

Is dat wat u echt wil?
Ze denkt even na: “Nee en ja. Laat ik het zo zeggen; als ik geen kind had gehad dan had ik dat gedaan, maar ik heb nu een kind en dat leven is ook leuk, alleen is het anders.”

Ga je uiteindelijk wel reizen?
“Ja, als hij ouder is dan wel ja.”

Wanneer kwam je erachter dat je een goedaardige tumor had?

“Dat was vlak voor de zomer, toen was ik ziek en wisten ze niet waar het vandaan kwam. Nadat ze bloed hadden afgenomen zagen zij dat mijn leverwaarden waren verhoogd, wat vreemd is omdat ik niet drink”.

Hoe zijn ze er uiteindelijk achtergekomen?
“De huisarts heeft toen een echo laten maken van mijn lever. Ze zagen allerlei plekken zitten. Vanaf toen gingen heel snel de alarmbellen rinkelen, want mijn moeder heeft een erfelijke vorm van darmkanker. De vraag was meteen of dat bij mij ook zou zijn. Zo kwam ik dus in de hele medische molen terecht.”

Hoeveel jaar geleden was dit?

“Dit jaar, voor de zomer.”

Dus in de zomer wist je van je ziekte en in september ben je meteen een bedrijf begonnen. De meeste zouden een sabbatical nemen voor een half jaar om bij te komen.
“Waarom zou ik?”

Geen idee dat doen mensen vaak.

“Nou ik niet, dat is het aard van mijn beestje, ik wil bezig zijn.”

Waarom ben je een werving en selectie bedrijf begonnen en niet iets anders gaan doen?

“Omdat ik dat eerder heb gedaan, maar toen voor een baas. Ik werk graag met mensen en sta op mijn eigen benen. Eerst dacht ik erover na om SPH te studeren, maar dat waren te veel regels voor mij.”

Hoe en voor wie werft u?

“Ik woon nu in Nederhorst den Berg, daar ben ik nu een netwerk aan het opbouwen. Daar krijg ik mijn vacatures uit. Daarnaast heb ik ook mensen die ik ken en via mij een baan zoeken.”

Heb je een voorbeeld?
“Bijvoorbeeld iemand die een administratieve baan zoekt. Dan ga ik voor ze rondbellen.”

Kunnen ze dat dan niet zelf?
“Ja, maar dat is een drempel. Veel mensen zien door de bomen het bos niet meer, omdat er zoveel aanbod is. Ik zet dan die stap voor hen.”

Is dat dan het karakteristieke van u dat u niet afhaakt?

“Ja ik denk het wel. Je kan op verschillende manieren zelfmedelijden hebben, maar wordt je daar gelukkig van? Nee. Word je daar beter van? Nee. Dus wat ga je dan doen? Mogelijkheden zien en zoeken.”

Hoe zie je die mogelijkheden dan? Kan je dat op een manier formuleren dat er een lezer is die hierna denkt: ‘Hey, ik kan het doen zoals zij dat doet.’

“Je moet zelfvertrouwen hebben. Als je denkt in tegenslagen ga je het niet redden. Je moet denken dat je het gaat redden, dat je gaat rocken! En ja, dan ga je maar een paar keer onderuit, maar dat is altijd in het leven. Sommige vallen wat harder, vaker of zelfs nooit. Ik ben vaak gevallen, maar kijk waar ik nu sta! Ik heb een bedrijf, een prachtige zoon en een vriendenkring. Alleen moet je er wel hard voor werken.”

Dat lijkt me lastig als alleenstaande moeder.

“Ja, maar ik zie het als een uitdaging. Dat wil ik mijn zoon ook meegeven: dat hij alles zelf kan! Hij ziet mij hard werken en uiteraard ook zijn vader als hij daar op bezoek is. Hij ziet wat wij doen en ik hoop dat hij daaruit zijn eigen persoonlijkheid ontwikkelt.”

Hoe breng je dat bij?

“Nou, als ik het zwaar heb mag hij zien dat ik met iets aan het ‘struggelen’ ben. Want ik werk ’s avonds ook gewoon door. Dan ziet hij dat ik hard werk en dan hoop ik dat hij die ethiek overneemt. Ik merk dat hij daar ook oog voor heeft. Hij toont belangstelling. Soms vraagt hij wat ik doe, dan leg ik het hem uit.”

Als je het verdiet laat zien, laat je dan ook meteen ziet hoe je ermee omgaat?

“Ja ik vind dat je verdriet mag laten zien, ook als jongen of man zijnde. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Juist uit het feit dat iedereen soms niet sterk staat maakt je juist sterker.”

Dat is een mooie uitspraak. Je stelt jezelf niet op als slachtoffer.

‘Doe ik ook nooit. Ik ben dit jaar 5 mensen verloren, waarvan veel jonge mensen. De jongste was 39 jaar, dat is twee jaar ouder dan ik! Dan kom je tot het besef dat je tijd wel komt, en niemand weet wanneer het tijd is. Ik ben er van overtuigt dat je zomaar ineens kan neervallen. Dus wat ga je doen? Ga je wachten op je tijd of ga je er een feestje van maken? Neem vandaag bijvoorbeeld, ik ga straks lekker sinterklaas vieren met mijn zoon. Ik ben die hele discussie ook zat. Ik heb mij nooit gediscrimineerd gevoeld. Ik ken dat gevoel niet van discriminatie. En geloof me, het was hard opgroeien hier in Hilversum, ik groeide zelfstandig op door omstandigheden. Uiteraard zonder daar mijn ouders op aan te vallen, ik heb geweldige ouders, vooral als ik kijk hoe zij nu omgaan met hun kleinkind. Bij mij was het anders, ik had altijd mijn eigen mening en was nooit thuis. Dan ga je weleens onderuit.”

Maar uiteindelijk ben je er bovenop gekomen!

“Ja ik wel!”, zegt ze lachend. “Kijk, ik heb nu mijn bedrijf in het werven en selecteren. Maar wellicht doe ik volgend jaar weer wat anders!”

Als je maar blijft gaan hè.
“Uiteraard, altijd blijven gaan.”

We schudden elkaar de hand, en daar ging ze.