“Succes met het presenteren van jullie levensverhaal”, met deze woorden bijt presentatrice Daisy Hatusupy het spits af van de PechaKucha Night. Afgelopen donderdag 23 november vulde podium de Vorstin zich voor de veertiende keer met mensen voor een PechaKucha Night in Hilversum. Tien sprekers geven door middel van twintig afbeeldingen, die ieder twintig seconden worden getoond, een presentatie om hun publiek te informeren, inspireren of aan het denken te zetten over een onderwerp.

Het is iets voor 20:00 uur. De straten zijn donker en verlaten maar bij de ingang van de Vorstin brandt een uitnodigend licht. Onder aan de trap, waar de garderobe zich bevindt, zijn twee rekken uitgestald met kledinghangers voor de jassen van de bezoekers. Achter het rek is nog nét een bordje te lezen: “Garderobe €1,-”, maar voor de PechaKucha-gangers is het vanavond helemaal gratis.

Het is nog rustig. Nadat de aanwezigen zijn voorzien van een biertje, een wijntje of een enkeling van koffie, zoeken zij een plekje op aan de hoge en lage ronde tafels. De gekleurde lichten die zowel boven het podium hangen als op de tafels staan, verspreiden een warme gloed door de zaal. Op de drie grote beeldschermen die rondom het podium hangen, komen foto’s langs van druk gebarende sprekers of van leden van het publiek die geïnteresseerd opkijken vanuit de zaal. “Het belooft weer een zweverige avond te worden!”, grapt een oudere man tegen zijn gezelschap.

De sprekers van de avond zitten rechts van het podium aan twee lange, hoge tafels, half verscholen achter een van de beeldschermen. Met een drankje in de hand en een piepklein microfoontje op de wang geplakt, kletsen zij met de andere sprekers of nemen zij nog één keer hun presentatie door. Want in PechaKucha-stijl presenteren vergt enige voorbereiding. “Je hebt heel weinig mogelijkheden om uit te lopen, wat eigenlijk heel makkelijk gaat als iemand gepassioneerd vertelt”, legt Sophia den Breems uit, een van de sprekers van de avond. Ook Wim de Weijer, eveneens spreker die avond, vindt dat het PechaKucha format een uitdaging kan zijn: “In dit concept zit je natuurlijk vast aan twintig plaatjes en twintig seconden per plaatje. En dat is voor mij dan wel een valkuil, want ik ben gewend om ruim de tijd te nemen”, vertelt hij, “wel is het een goed podium om mijn boodschap en mijn verhaal nog een keer duidelijk aan iedereen te vertellen.”

Het is bijna tijd om te beginnen. De zaal, die tien minuten geleden nog halfleeg was, is nu gevuld met vooral ouderen en mensen van middelbare leeftijd. Hier en daar staan groepjes mensen met een drankje in hun hand de zaal af te speuren naar een vrije tafel, maar meestal tevergeefs. Over het podium vliegen nog enkele PechaKucha medewerkers heen en weer om de laatste puntjes op de i te zetten. Vervolgens verschijnt op de beeldschermen een afbeelding met de tekst: “PechaKucha Night Hilversum. Hartelijk welkom! Uw presentatrice vanavond is Daisy Hatusupy.” Met deze aankondiging betreedt Daisy Hatusupy het podium en valt er een doodse stilte onder de bezoekers. Het gaat beginnen.

Daisy Hatusupy, die Pauline de Wilde opvolgt als presentatrice van de PechaKucha Nights, verwelkomt het publiek en bedankt iedereen voor hun komst. Ze vertelt over hoe zijzelf eerder heeft gesproken tijdens een PechaKucha Night en hoe zij zich vereerd voelt om dit evenement te presenteren. “Ik hou van het samenbrengen van mensen”, vertelt Hatusupy het publiek, “en dat is wat zo’n PechaKucha Night uiteindelijk doet.” Vervolgens kondigt zij de eerste spreker van de avond aan: Wim de Weijer over Fairtraide Hilversum. “Test. Test”, probeert de Weijer door de microfoon. “Ik heb wel beeld. Maar geen geluid!”, roept hij vervolgens, “Dit is Hilversum, hè. Wij zijn beeld én geluid!” In het publiek klinkt er luid gelach.

Terwijl de sprekers op het podium staan, waarbij sommigen hun presentatie uit hun hoofd hebben geleerd en sommigen af en toe naar beneden gluren om op hun spiekbriefje te kijken, is het publiek muisstil en luistert men aandachtig naar de verhalen. Het enige wat je hoort is de stem van de spreker en het klikken van de camera’s van de fotografen, die zich als ninja’s door het publiek bewegen om van alle kanten een goede foto te bemachtigen. Een enkele keer valt tijdens een presentatie het beeldscherm uit en kijken mensen verward naar de zwarte schermen, maar elk probleem wordt snel opgelost en weggelachen door zowel de spreker als het publiek.

Van bedrijven die ijsthee maken van “lelijk fruit” of wijnkoelers maken van schimmels tot een singer-songwriter die een jaar lang elke dag een lied schreef, elke spreker heeft een uniek verhaal die zij met afbeeldingen extra kracht willen bijzetten. Persoonlijke verhalen, zakelijke verhalen, informatieve verhalen, het maakt niet uit. Tijdens een PechaKucha Night is het elke editie een verrassing. “Het is altijd anders, maar het heeft altijd wel een beetje hetzelfde gevoel”, vertelt Anna Berbee, dochter van een van de sprekers van de avond, “je hoort gewoon elke keer iets nieuws. Je leert er veel van en je wordt aan het denken gezet. Vaak denk ik van: ‘O, hier kan ik eigenlijk ook nog iets mee! Dit kan ik ook in mijn dagelijks leven toepassen!’ dus dat is wel heel vet, ja.”

Om de vier sprekers wordt er een korte pauze ingelast. Waarbij de meeste bezoekers zich uit hun stoel hijsen en zich naar de bar begeven voor een nieuw drankje voor zichzelf en voor hun gezelschap. Op de achtergrond klinkt een jazzdeuntje en mensen bespreken druk de laatste presentaties.  

Na de laatste spreker komt Daisy Hatusupy nog één keer het podium op om de sprekers te bedanken voor hun inspirerende verhalen en de bezoekers te bedanken voor hun komst. Vervolgens verlaat zij het podium. De sprekers verspreiden zich door de zaal om hun presentatie na te bespreken of om vragen te beantwoorden. En dan, aan het einde van de avond, ontstaat onder de aanwezigen het geroezemoes waar PechaKucha voor staat, en waar deze avonden uiteindelijk voor bedoeld zijn.