HILVERSUM – Inwoners en sprekers komen, donderdag 19 januari, bij elkaar om te spreken over de invloed van monumenten op het centrum van Hilversum. Dit stadsgesprek vindt voor het eerst plaats in deze stad. Annette Koenders, Frank Meijer, Frank van Unen en Tamar Frank vertellen over hun ideeën en meningen van monumenten. Inwoners geven hier kritische toevoegingen aan of stellen vragen en krijgen uitgebreid antwoord.

Suzanne Mulder, voorzitter van Dudok Architectuur Centrum (DAC), opent het evenement nadat het publiek verzoekt om de microfoon dichter bij haar mond te plaatsen. Mulder vertelt dat het zeker niet alleen gaat om alleen de architectuur van Dudok maar over de architectuur van heel Hilversum. “Er zullen meer stadsgesprekken volgen in 2017, namelijk vier, elk seizoen één. De stad is immers van iedereen, steeds meer mensen voelen zich betrokken met Hilversum”, aldus Mulder.

Na het verwelkomen heeft Annette Koenders, senior beleidsadviseur Cultureel Erfgoed van gemeente Hilversum, het woord. Zij spreekt liever van transformatie van monumenten dan verandering. “Het zijn ongeveer 3500 monumenten waar wij ons, als organisatie, mee bezighouden. Het gaat niet alleen om hoe het pand eruitziet, maar ook om de inhoud”. Ze laat met foto’s verschillende monumenten, zoals de boerderij aan de Havenstraat dat gerenoveerd is, zien. De ene inwoner kent het monument wel, de ander niet. Ze laat zien hoe de panden er vroeger uitzagen, hoe ze er nu uit zien en details van de gebouwen. Zo vertelt Koenders: “De oude stationsomgeving herkennen we niet meer terug, Hilversum is een stad met een verstedelijkte ontwikkeling.” Ook heeft ze het over het pand waar de Febo zit. Zo vindt ze het jammer dat de hoek een punt is geworden, terwijl de bovenzijde een ronding heeft. Inwoners die dit nooit hebben opgemerkt knikken aandachtig en lijken haar te begrijpen. “Hoe meer je het pand uitkleedt, hoe minder daarvan overblijft. We moeten oppassen met het wijzigen van details.” Liefdevol en geïnspireerd spreekt Mulder over de monumenten terwijl het publiek aandachtig luistert. Even stopt ze in haar verhaal en vraagt: “Is mijn tijd om?”, waarna het publiek lacht. Haar tijd is inderdaad bijna om en ze maakt haar verhaal af.

De volgende spreker, Frank van Unen, erfgoedprofessional, heeft het over ontwikkelingsgerichte bescherming van monumenten in Hilversum. Zelf komt deze spreker niet uit Hilversum maar uit Deventer, hij gebruikt ook een aantal voorbeelden uit deze stad. Van Unen vertelt over de geschiedenis en verandering van monumenten. “Geschiedenis van de stad kan je wel aflezen, ook al zijn de gebouwen veranderd. Verandering is goed en mag, mits je dat toegankelijk doet.” Na van Unen is de volgende Frank aan de beurt, namelijk Frank Meijer, MTD-landschapsarchitect. Ook hij komt oorspronkelijk niet uit Hilversum, maar uit Den Bosch. Het is duidelijk te merken dat hij trots op zijn stad is, tevreden vertelt hij over de, volgens hem, mooie monumenten in Den Bosch. Zo heeft hij het over een garage dat zowel als een monument en als een parkeergarage wordt gebruikt. “De parkeergarage is interessanter geworden dan alleen een parkeerkaart uit een apparaat halen en langs een slagboom rijden.” Meijer heeft het over voorbeelden in Den Bosch die eventueel ook in Hilversum gebruikt kunnen worden.

Na een korte pauze komen de sprekers bij elkaar en stelt journaliste Rixt Zijlstra een aantal vragen over de ideeën en meningen die in de speeches voorkwamen. Na enige irritatie in het publiek, over de mannelijke sprekers, die ze niet kunnen verstaan, zijn toch alle vragen beantwoord en duidelijk. Tamar Frank, lichtkunstenaar, neemt de aandacht van het publiek over en vertelt dat licht monumenten mooier kan maken. Zo heeft ze al een lichtinstallatie geplaatst in de ‘dode hoek’ van Hilversum Museum en in de stationsstoren, die ze laat zien met behulp van een filmpje. Maar Frank vindt dat er nog meer toegevoegd kan worden in de stad. “Station Hilversum is niet uitnodigend. Met zo veel gebouwen zou je fantastische dingen kunnen doen.”

Weer komen alle sprekers bij elkaar, met dit keer ook Tamar Frank. Zijlstra stelt wederom vragen, maar dit keer kan ook het publiek kritische toevoegingen geven. Het is duidelijk dat de inwoners het met Frank eens zijn, meer licht in Hilversum. Een aantal gasten krijgen het woord, waarna de rest van het publiek begrijpend knikt. De sprekers geven hier antwoord op, zo zegt van Unen, na een discussie over het uiterlijk van gebouwen: “Ik kan een gebouw nooit lelijk noemen. Gebouwen die er lang staan, worden later altijd wel mooi gevonden.” Nadat de sprekers het met elkaar eens zijn dat er nog geen conclusies getrokken kunnen worden over de verdere monumenten en veranderingen in Hilversum, sluit Zijlstra het evenement af. Ze bedankt de sprekers en het publiek en nadat de microfoon op de grond valt, staan de gasten op en drinken nog wat of nemen hun weg naar huis.