De oude ijzeren kapstok links van de deur, direct rechts de bar, ‘I did it my way’ van Elvis Presley over de speakers en een gigantische houtkachel middenin de ruimte, zorgt voor een warm, sfeervol welkom. Om half negen staan de eerste mensen aan de bar en zijn de beste plekken al bezet. Terwijl de klok verder tikt, stroomt De Stookplaats rustig vol. “Jong en oud is hier vanavond samen om écht te komen luisteren naar drie singer-songwriters,” vertelt Marjolein de Swart, één van de organisatieleden.

Het podium voor de artiesten van de avond is een huiskamerzetting op dezelfde hoogte als het publiek, aangekleed met opgehangen lampjes, kaarsen en een heleboel planten. Wanneer Timna Rauch, presentatrice van ‘Music around the fireplace’, de ‘huiskamer’ betreedt valt er een stilte over de zaal. Rauch opent de avond met de woorden:  “Ik weet niet hoe we het gedaan hebben, maar het is nog drukker dan de vorige keer!”

Met een aankondiging van Rauch en een luid applaus komt Ruud Fieten oplopen. Met zijn droge humor heeft hij de zaal zo aan het lachen, maar zodra hij begint te spelen is het publiek al snel stil. Hij begint deze avond met zijn ‘protestlied’ genaamd: ‘I don’t care for dreaming anymore’. “Normaal doe ik dit halverwege een set, zodat ik eerst de sfeer kan opbouwen en die hiermee weer kan verpesten, maar zoveel tijd heb ik vandaag niet,” verklaart Fieten.

“Wat dit soort optredens zo bijzonder maakt is dat de hele zaal muisstil is, omdat ze de muziek willen horen. Wanneer je optreedt met een versterker en microfoon willen mensen er nog wel eens doorheen gaan praten, maar wanneer je dat hier doet krijg je gewoon een boze blik toegeworpen,” vertelt Fieten. Hij vindt het dan ook erg bijzonder om hier te mogen zijn, terwijl dit al zijn derde keer is. Met de afscheidswoorden: “Volg mijn Instagram!” verlaat Fieten het woonkamer podium.

“We hebben nu een kwartier pauze, ik wil echter nog een huishoudelijke mededeling doen. Voor de artiesten hebben wij een fooienpot, omdat zij hier vrijwillig spelen, dus dit kunnen we wel voor ze terug doen. In de pauze kom ik hier mee langs met een vriendelijke, doch dringende blik. Tot straks,” meldt Rauch. Na de pauze, waarin mensen druk met elkaar praten en de rij bij de bar alsmaar langer lijkt te worden, zit de tweede artiest van de avond klaar achter haar keyboard.

“Dames en heren, jullie herkennen haar misschien van The Voice, waar ze met haar bijzondere covers aan mee heeft gedaan, Ella East!” stelt Rauch haar voor. Begeleid door een daverend applaus begint East met het nummer ‘Would It Be’. Haar vingers vliegen over het keyboard terwijl ze gepassioneerd zingt over het verliezen van jezelf. Ook East weet de zaal helemaal stil te krijgen, terwijl mensen af en toe een slok van hun speciaal biertje nemen, luistert iedereen aandachtig.

“Dit was voor mij de eerste keer in een setting als deze en ik vond het heel apart en mooi. Toch zou ik de volgende keer een microfoon wel aanraden, omdat je dan zeker weet dat iedereen het kan horen. Wel zou dat misschien de stilte verpesten, maar misschien is het iets om te proberen,” vertelt East. Om hier te komen optreden is ze direct na een concert voor haar studie vertrokken uit Rotterdam, zodat ze hier toch nog kon zijn, “Het is iets wat ik heel graag wilde meemaken.”

Mirjam en Martin Koot zijn regelmatig bij ‘Music around the fireplace’. “Zelf hebben we een soort gelijk iets, maar dan in Nieuwegein. We zijn hier dan om muzikanten te spotten, maar vinden het ook heel gaaf dat het werkt,” vertelt mevrouw Koot tijdens de tweede pauze.

De laatste act is een duo, Teun van Langen en Bjarke Ramsing. Ramsing komt uit Denemarken en heeft Van Langen ontmoet terwijl hij aan het liften was door Europa. Terwijl Van Langen zijn cello, die steunt op een schoen, voor de laatste keer stemt, vertelt Rauch iets over het duo. “Waarom Bjarke in Utrecht is blijven hangen, weet niemand. Wel zou ik graag voor de eerste keer ooit, voor mij dan, willen aankondigen dat Bjarke speelt op een gitaar die hij helemaal zelf gemaakt heeft. Geniet allemaal van de laatste act vanavond!”

De twee beginnen met een Deens liedje, gevolgd door de ‘Sailing Song’, geïnspireerd door zeilers die de twee ooit ontmoet hebben tijdens een reis. De mannen geloven niet in motors en het nummer gaat over vast zitten op zee zonder wind of motor. Het is een rustig nummer, maar wel vrolijk. Hoe langer het duo speelt, hoe losser het publiek wordt. Mensen dansen in hun stoel en wanneer het duo begint aan hun laatste nummer, ‘All My Life Playing On The Street’, komt de sfeer er pas echt in. Van Langen en Ramsing staan te swingen op het podium, terwijl Ramsing een harmonica uit zijn broekzak tovert.

Na een luid applaus gaat de fooienpot nog een keer langs, waar ondertussen muntjes van twintig cent tot briefjes van twintig in zitten, terwijl de eerst mensen hun jassen van de kapstok halen, klaar om de koude buitenlucht weer in te stappen en thuis nog even na te genieten van de geslaagde avond.