Wanneer de eerste sneeuwvlokken vallen, is ons kleine kikkerlandje in rep en roer. Treinen stoppen spontaan met rijden en ongelukken gebeuren om de haverklap. Het nieuws vertelt ons dat reizigers wel acht uur onderweg zijn naar hun eindbestemming.

Door de hevige sneeuwval zijn de kliko’s in Hilversum niet opgehaald en blijft die van jou een week langer langs de kant van de weg staan. Foto’s van het winterlandschap verspreiden online in het rond en de buurvrouw maakt haar tuinpad sneeuwvrij. De postbodes zijn de helden van dag. Tijdens deze witte dagen ploeteren zij door weer en wind om de laatste Black Friday-pakketjes op tijd bij jouw buren af te leveren.

Het witte landschap lijkt magisch, alsof het rechtstreeks uit een sprookjesboek komt. ‘Misschien krijgen we toch een witte kerst?’ vraag je jezelf af.

Kinderen rennen gillend in het rond en hier en daar gaat iemand onderuit. De mensen op straat zorgen voor een gezellig beeld en we vergeten allemaal dat het eigenlijk gewoon een normale dag is, net als ieder andere. Er worden sneeuwpoppen gemaakt, gesleed en de sneeuwballen vliegen in het rond. Het buurmeisje dat buiten speelt vindt het sneeuwspektakel fantastisch. Voor mij hoeft het niet. Te laat komen op school door vertraging met treinen, wachten in de kou op de bus. Van mij mag het sneeuwen zolang ik niet naar buiten hoef.

Het weerbericht vertelt ons dat de sneeuw niet lang blijft liggen. Zoals gewoonlijk verdwijnt het net zo snel als dat het gevallen is. Het magische landschap maakt plaats voor een druiperig, grauw tafereel. Wat overblijft van de mooie dagen is gesmolten sneeuw gemend met modder.

Wanneer ik uit de bus stap, glijd ik uit over een plakkaat opgehoopt ijs. Ik probeer grip te krijgen en ik beland met beide voeten in een grote plas smeltwater. Hoe erg ik de vorige dag heb lopen mopperen op het weer, zo erg mis ik nu de knisperende sneeuw en koude voeten.