Het is dinsdag 31 oktober 18.00 uur. Heksen, superhelden en monsters komen springend aan op de Gijsbrecht, klaar om op jacht te gaan naar allerlei snoepgoed. Ondanks de zachte regen die viel op de geschminkte gezichten, was de glimlach er niet van af te slaan.

Verschillende ondernemers in het winkelcentrum hebben voor het tweede jaar op rij alles uit de kast getrokken om de kinderen, en ook de volwassenen, een fantastische Halloween te geven. De kinderen rennen van de ene winkel naar de andere. Zodra een kind voorbij rent, hoor je een ouder de naam nog roepen, maar tevergeefs. De kinderen rennen door en de ouder schiet in de lach en begint maar te praten met een andere ouder wiens kind gevlucht is.

Niet alleen de ondernemers doen mee, ook hebben verschillende omwoners snoep gekocht en staan aan de deur geamuseerd de zoetigheden uit te delen. “Trick or treat,” hoor je alle kinderen zeggen, voordat ze giechelend door rennen naar het volgende slachtoffer.

Het is inmiddels 18:25 uur. Er blijven maar groepen komen en het wordt steeds drukker. Er staan zelfs rijen voor de Balthazar, de Zeeman en restaurant Maxx. Af en toe hoor je een gil door de straat galmen, afkomstig van het minispookhuis in het gangetje naast de Zeeman. In de gang staan drie verklede mensen tussen zwarte doeken en flikkerende lampjes, met daartussen acteurs en een grote pot met de lekkernijen waar het om gaat.

“Gadver.” Bij Balthazar staan kinderen en ouders lachend op twee pannen. Allemaal lachend, behalve de twee die hun hand in de pan hebben gestoken. Zure gezichten verschijnen zodra ze in de pan zijn en ze trekken hun hand snel terug. De pan is gevuld met koude, gekookte pasta. Ook bij Maxx is het druk, er staan drie dames volledig geschminkt als angstaanjagende monsters.

18.45 uur. De eerste winkels zijn al gesloten en bij andere begint het snoep op te raken. Een huilende prinses loopt langs: “Ik wil nog niet naar huuuiiis!” “Maar we hebben alle winkels al gehad schatje,” zegt moeder. Stampvoetend loopt de kleine royalty mee met de ouders. Op dat moment loopt de familie Iron Man voorbij. “Zullen we nog langs huizen gaan voor meer snoepjes?”, vraagt zoon aan zijn vader. Alle kostuums zitten goed in elkaar. Er loopt nog een paard over straat met een uitstekende, kartonnen bips, gevolgd door vele heksen, een eenhoorn met vleugels, Jigsaw, een zombie, vampieren en nog veel meer. Allemaal op weg naar huis. Ze kijken bij elkaar in het mandje. “Wow, heb jij een KitKat gekregen, mag ik hem hebben?” “Nee echt niet, die kreeg ik speciaal gekregen.” Iedereen kijkt met open ogen naar de KitKat. De jongen, verkleed als de Hulk, lachte van oor tot oor en gaf met geen mogelijkheid de chocoladereep af.

19.00 uur. Vele tranen vallen uit de ogen van de heksen, feeën en ridders. Ze moeten naar huis. Superman neemt zijn zoon op de arm en loopt weg van de Gijsbrecht. De ogen van de jongeman beginnen vol te stromen met water. Hij houdt het zo lang mogelijk in zich, totdat hij het niet meer houden kan. Het gezouten water rolt over zijn wangen en neemt de helft van de make-up mee. Deze piraat heeft nog maar een half litteken. Ondanks het vele tegenstribbelen moet hij mee, op naar huis. Op de terugweg naar het station kom ik nog veel kinderen tegen. “Trick or treat,” hoor ik door de straten. Ze proberen bij mensen de laatste snoepjes te scoren om hun avond helemaal compleet te maken. De regen valt niet meer en de tranen van sommige zijn omgetoverd in een lach als ze nog een laatste lekkernij krijgen.