Je staat op de dansvloer en raakt aan de praat met een meisje, je danst wat en besluit met je dronken kop het meisje naar de wc mee te nemen, geheel vrijwillig uiteraard. Samen de wc in, een onschuldig adolescenten avontuur. In de wc wordt uiteraard de poging tot penetratie gedaan, maar dit gaat natuurlijk niet erg soepel gezien de omstandigheden. 

Door deze ruis in het avontuur, besluit het meisje plotseling niet meer veel zin te hebben in het avontuur en begint je aan te vallen, in een wc-hokje van één bij één. Compleet verbouwereerd probeer je je af te weren, waarna je haar loslaat en zij volledig overstuur haar biezen pakt. Een minuut later zit je in de politiewagen op verdenking van verkrachting. Na drie dagen, wegens onderzoek, kom je pas vrij. Vrij, omdat er op dat moment geen overtuigend bewijs is voor een verkrachting. Maar of jij de betreffende discotheek nog in mag? Nee. Complete waanzin.

En dat is exact mijn punt. Want als jij het meisje aanvalt, nadat jij plotseling niet veel meer zin hebt in het avontuur en je had beklaagd bij de bewaking dat een meisje je verkracht heeft, dan was de wereld te klein geweest voor jouw ‘zielige’ verhaal en was je uitgelachen, sterker nog: je zou dan aangegeven worden voor mishandeling.

VVD-raadslid Verkuijlen opperde in augustus voor een uitgaansverbod in Hilversum. Valt wat voor te zeggen, maar wat mij dan verbaast is dat meneer in zijn hele betoog alleen spreekt over jonge mannen en geen enkel woord rept over vrouwelijke misstanden. “Kennelijk is er een groep jongeren die meent dat het onzedelijk betasten van borsten en billen van wildvreemde jonge vrouwen normaal is”, schrijft hij.

Ik mis in de heer Verhuijlens enorme zorg de rol van vrouwen zelf. Een onzedelijke betasting van borsten en billen? Onzedelijkheid lijkt mij lastig te definiëren als een vrouw jou eerst met aanrakingen verleidt tot het kopen van drankjes voor haar, door er vervolgens vandoor te gaan met die drankjes. Dat terwijl jij als man de aanrakingen als een signaal opvat dat zij interesse heeft en haar vervolgens probeert te schuren, terwijl zij dat niet wilt, omdat zij al heeft wat ze wilde: gratis drankjes. En laat nou net de schuurpoging hetgeen zijn wat wordt waargenomen door de portiers. Wie is er nu onzedelijk aan het betasten? Zo makkelijk als Verkuijlen het verwoord is het in de praktijk niet te verwezenlijken.

Hij vervolgt in zijn betoog: “Zodra wordt waargenomen dat een jongere een meisje onzedelijk betast, zou dat moeten leiden tot vermelding op een zwarte lijst en een algemeen uitgaansverbod in Hilversum.” In principe is er weinig mis met deze gedachtegang, want waargenomen is waargenomen. Maar in de praktijk zijn er talloze voorbeelden van mannen die discotheken niet in komen op basis van verklaringen van vrouwen zonder enig bewijs. Portiers beschermen continu de vrouw.

Maar nee, in plaats van de eigen verantwoordelijkheid van vrouwen te benoemen, zoals je van een liberale partij zoals de VVD zou mogen verwachten, roept Verkuijlen op tot een campagne. Ik parafraseer: “Ik wil graag een campagne zien. Dat het niet normaal is en wat je kunt doen als het je overkomt. De slachtoffers zijn nu te vaak verbouwereerd om te reageren.” Ah, kijk eens aan. Ik zie overduidelijk het probleem: te vaak verbouwereerd om te reageren. Zolang vrouwen geen aangifte doen wordt het niet onderzocht. De campagne zou daarover moeten gaan. Vrouwen hebben door de eeuwen heen de vrijheid verworven om zich het lazarus te zuipen in een discotheek, maar vergeten nu dat die vrijheid risico’s met zich meebrengt waar zij verantwoordelijk mee moeten omgaan, door bijvoorbeeld aangifte te doen.

Of ik dé oplossing heb? Nee. Het probleem zit heel diep in de maatschappij waarin vrouwen seksuele vrijheid genieten, zonder de verantwoordelijkheden onderwezen te krijgen. Het verleidingspel blijft een mysterie waar mannen en vrouwen, vooral mannen, aan zullen moeten wennen.

 

UPDATE: Schrijversverklaring

Normaal verklaar ik mijn teksten nooit. Nu zal ik echter wel moeten door de conclusies die uit mijn column worden getrokken, conclusies die er niet in staan. Ik sta achter elk woord in deze column, maar ik voel mij genoodzaakt dit toe te lichten. Ik heb nooit verkrachting goedgepraat of de verantwoordelijkheid alleen bij vrouwen gelegd. De column is bewust ongenuanceerd, provocatief en gechargeerd geschreven om de vrouwelijke kant van de verantwoordelijkheid, in de grijze gebieden, óók te belichten. Mannen worden voor mijn gevoel meer onder de loep genomen dan vrouwen in dit soort situaties en dan is het de taak van de journalistiek de andere kant te belichten, al dan niet provocatief. Dat betekent niet dat ik vrouwen de schuld van verkrachting, aanranding of overige seksuele intimidatie geef. Leg mij alstublieft geen woorden in de mond en trek geen conclusies zonder dat het zwart op wit in de column staat. Wat u interpreteert is voor mij pas interessant als u ook een poging hebt gedaan naar de beide kanten van dezelfde medaille te kijken.