Shivonne Engen (26) werd 3 jaar geleden veganist en is in korte tijd getransformeerd tot dierenactivist bij Direct Action Everywhere. Zelf activist zijn is voor haar niet genoeg en daarom richt ze nu overal in Nederland activistengroepen op om met haar de strijd tegen dierenleed aan te gaan. Dit doet ze samen met Ruth Leysner, activist bij Anonymous for the Voiceless. Ook in Hilversum hebben ze afgelopen zaterdag de eerste stappen gezet naar een activistische veganistengemeenschap.

“Een paar jaar geleden ging ik naar mijn ouders voor Kerst en daar kreeg ik lamspoot te eten. In Noorwegen zijn mensen gewend om rauwe lamspoot te eten met Kerst, maar ik was zo’n enorme vleeseter dat ik mijn eigen kreeg. Ik was rustig aan het eten en ineens bewoog het. Ik schrok me dood en duwde mijn bord weg. Ik wilde er geen hap meer van. Al stopte ik nog niet direct met vlees eten, ik besefte wel voor het eerst dat het vlees dat ik at ooit een levend wezen was. Daar is denk ik het zaadje geplant.

Rond die tijd en daarna hoorde ik er steeds meer over. Ik zag een keer een demonstratie en kreeg een flyer in mijn handen gedrukt. Een poosje later zag ik weer een demonstratie en die keer maakte ik ook een praatje. Ik keek naar documentaires en kreeg filmpjes te zien. En weet je wat het gekke is? In eerste instantie dacht ik steeds: ‘Wat erg, maar dat gebeurt in Amerika of in Australië. Niet hier, niet in Nederland. Hier bestaan wel diervriendelijke slagerijen.’ Dat is dus niet waar. Het gebeurt overal, ook in Nederland en het is nooit diervriendelijk. Toen ik daarachter kwam, dacht ik: ‘Dit kan zo niet langer.’ Ik besloot dat ik vegetariër wilde worden en een paar dagen later was ik al veganist.

Het was niet echt moeilijk om veganistisch te leren eten, want er is een grote gemeenschap op internet waar je veel tips kunt krijgen. Heel handig, maar dat gaat ook weleens mis. Kortgeleden had ik een tip gekregen dat er een soort veganistische after-eight was van de Aldi. Thuisgekomen zat ik, al etende, het etiket nog eens te lezen en toen zag ik ineens dat er toch zuivel in zat. Ik vind het belangrijk dat we als veganisten niet te streng zijn voor elkaar en onszelf, we zijn menselijk en maken fouten.

Op een dag begon ik opnieuw na te denken. Stel dat ik ooit een man op straat zijn hond zou zien slaan. Dan heb ik drie opties. Ik kan naar die man toelopen, een stok pakken en hem gaan helpen. Dat is eigenlijk wat je doet als je vlees eet. Ik kan het ook zien gebeuren, besluiten om er niet aan mee te doen, maar er ook niks van zeggen en doorlopen. Dat deed ik toen ik veganist was: ik deed er niet aan mee, maar ik zei er ook niks van. Ik besloot op die dag voor de derde optie te kiezen: mijn mond opendoen, de man aanspreken op zijn daden. Veganist zijn was niet meer genoeg voor mij, ik wilde iets doen: protesteren. Ik wilde niet langer toekijken hoe dieren die me lief zijn mishandeld worden, maar mensen aanspreken op hun daden. Dat betekende dat ik mensen ook moest wijzen op wat de consequenties zijn van hun vlees- en zuivelconsumptie.

Dat was heus niet makkelijk. Ik haatte het om op mensen af te stappen en erover te beginnen. Nu vind ik dat niet meer erg, ik ben het zelfs leuk gaan vinden. Maar we gaan ook weleens naar fastfoodrestaurants als Burger King en dan schreeuwen we door een megafoon. Dat haat ik nog steeds. Misschien went dat wel nooit, maar ik doe het voor de dieren. Een tijdlang zei ik: ‘Veganist worden is de beste keus die ik ooit heb gemaakt.’ Tegenwoordig zeg ik: ‘Activist worden is de beste keus die ik ooit heb gemaakt.’ Ik doe steeds een stapje extra en misschien heb ik dan ooit wel een eigen toevluchtsoord voor dieren. Dat is mijn droom.

Met “Direct Action Everywhere”, de activistenorganisatie waar ik bij aangesloten ben, gaan we naar slachthuizen en boerderijen en proberen we soms ook dieren te bevrijden. Ik weet niet hoe vaak ik oog in oog heb gestaan met een dier dat het uiteindelijk niet gered heeft. We moeten wel. Er zijn nog teveel mensen onwetend. Voor hen moeten we beelden maken van wat er gebeurt en het is ook heel goed om zelf te zien waarvoor je het doet. Ik weet niet hoeveel uur ik al heb gehuild. Ik heb nooit het gevoel dat het genoeg is wat ik doe, maar ik ben blij met wat ik kan doen. Het trekt me leeg, maar ik ben sterk en ik ben er langzaam maar zeker aan gewend. Ik kwam eens thuis van een dag actievoeren en had zulke heftige dingen gezien dat ik er twee dagen hoofdpijn van had. Dat gebeurt, maar hoe zwaar ik soms ook lijd door wat ik zie, het is niks vergeleken met het lijden dat de dieren doorstaan. Die gedachte sleept me er altijd weer doorheen.

Toch is ook activisme niet meer genoeg voor mij. Zoals ooit iemand mij heeft geïnspireerd om, behalve veganist, ook activist te worden, zo wil ik mensen ook tot die keuze brengen. Ruth Leysner en ik werken samen om te zorgen dat meer veganisten in Nederland de stap zetten naar activisme. Daarom zijn we nu begonnen met het bouwen van een veganistengemeenschap in Hilversum. Daar kunnen veganisten elkaar ontmoeten en bemoedigen en daarna op pad om actie te voeren. We gaan allemaal apart de wereld niet veranderen, maar samen veranderen we de wereld wel.”