Opa’s, oma’s, mama’s en papa’s volgen hun kinderen de voortent in, die dienstdoet als foyer. Bij binnenkomst is de kou van buiten gauw verdwenen, door de stoom van de chocolademelk en geur van versnipperd hout. Werknemers gehesen in rode circuskostuums, wijzen de bezoekers hun plaatsen. Het is maandagmiddag en over tien minuten begint de voorstelling van het de vierde editie van Wintercircus Hilversum.

Bij binnenkomst van de hoofdtent, valt het ronde oppervlak in het midden op. In dat vak staat enkel een stoel en daarachter hangt een gesloten gordijn. Dit podium is omcirkeld door een halfhoog hek, waarbuiten driemaal twee korte rijen van acht stoelen staan, de vip-stoelen. Hier mogen de kinderen en hun ouders zitten die het aandurven om eventueel mee te doen met de show.

Als bijna alle tribunes gevuld zijn, dimt het licht tot alleen nog de schaduwen zichtbaar zijn die ontstaan door de lampionnen en lampjes, die uitgedeeld zijn aan de kinderen. Plots klinkt er een stem: “Goedemiddag dames en heren en welkom bij het Wintercircus in Hilversum!”, Peter de circusdirecteur, neemt plaats in de daarvoor beschikbare stoel. Hij kan zijn zin bijna niet afmaken wanneer het spotlicht twee opvallend geklede mannen uit het publiek in het vizier neemt. Het publiek komt niet meer bij als één van de twee steil voorover valt. De twee clowns wurmen zich door het publiek het podium op en illustreren mimend de huishoudelijke mededelingen, die de circusdirecteur doet. Met name de boodschap om de flitser van de telefoon uit te doen, doet het goed bij het publiek. Als de clown weer in staat is te zien en ze met z’n drieën van het podium verdwijnen, is het tijd voor de eerste act.

Het is de beurt aan Duo Kristraps, op harde mysterieuze muziek komt een vrouw binnen met dikke bruine bontjas aan. Daar achteraan volgt een man in rood pak met een kar. Bewegend op de muziek houdt hij haar een doek voor. En in slechts een paar seconden verschijnt ze in een geel korset met gigantische witte vleugels. Het ritmische geklap van de tribunes wordt luider wanneer het stel steeds sneller van kleding verwisselt. Van een geel korset naar een rode, en dan weer naar een gouden jurk. “Dat kan niet!”, roept een jongetje uit het publiek. Onder luid applaus verdwijnt het duo van het publiek.

Het wordt stil in de tent als er een blonde jongedame het podium oploopt en het nummer Malade van Lara Fabian wordt ingezet. Alexandra uit Roemenië loopt naar een hoepel die naar beneden komt en wringt zich terwijl ze de lucht in gaat, in allerlei moeilijke houdingen. Haar gezichtsuitdrukking vertaalt zichtbaar de tekst die Fabian zingt. Sommige aanschouwers kijken met een knijpend oog toe, bang dat de blonde schone misgrijpt. Aan het eind van het nummer, zakt ze langzaam naar beneden. Na een diepe buiging en het krijgen van een staande ovatie, loopt ze langzaam door het gordijn het podium af.

Tussen de acts door houden de twee clowns het publiek bezig, zodat eventuele attributen onopvallend klaargezet kunnen worden.

Voor de act van het duo Raúl & Edith Arrieta, is er een aantal attributen nodig. Onder spannende muziek komt het duo op. Edith neemt plaats voor een muurtje met daarop een aantal ballonnen om haar heen. Stuk voor stuk doorzeeft Raúl de ballonnen met zijn pijlen. Dit lijkt slechts een opwarming, want ook liggend op zijn rug krijgt Raúl zijn targets kapot met zijn kruisboog. Dan neemt de muziek af in volume en dimt het licht. Het publiek wordt stiller en Raúl en Edith bevriezen even. Het spotlicht richt nu op de circusdirecteur die de finale van deze act toelicht: “En dan nu zullen Raúl en Edith een zeer gevaarlijke act uitvoeren. Na twintig jaar ervaring over de hele wereld kan er weinig meer misgaan, maar ik vraag om doodse stilte.” Op het podium staan twee statieven met daarop een kruisboog. Edith staat wederom tegen het muurtje aan met een ballon boven haar hoofd. Raúl schiet een pijl af die een target raakt. Dit target triggered de volgende statief, die vervolgens een pijl afschiet op de ballon boven Edith. Het publiek kan weer ademhalen, Raúl en Edith ook.

Nadat iedereen de benen heeft kunnen strekken en de popcorn en warme chocolademelk de buiken gevuld heeft, hervat de show. Het lijkt alsof er een polonaise begonnen is in het publiek, maar niets is minder waar. Eén van de clowns heeft vier ouders aan de lurven getrokken en neemt ze mee het podium op. Mimend geeft hij de drie mannen en dame aanwijzingen voor een sketch. Partners en kinderen van de vier, vinden het maar wat grappig dat hun ouders zo voor het blok gezet worden. Als na het herhaaldelijk repeteren van de sketch, de sketch in één keer goed gaat, nemen de ouders na een luid applaus weer veilig plaats op de tribune.

Nadat Ina Sopova laat zien wat voor kunstjes haar twee teckels kunnen, David Sosman zijn stuiterballen in de lucht gooit en een stierenvechter, die het verkeerde beroep heeft uitgekozen en niet weet hoe snel hij moet vluchten voor de vierpotige stier met vers gelakte schoenen, komen er vier bijzondere dames het podium op. Onder begeleiding van Alex Teuteberg en wat extra beveiligers komen de gevlekte Doris, Diana, Linda en Lila zich even voorstellen aan het publiek. Aan de lichaamstaal van de kinderen in de vip-stoelen valt op te merken dat ze toch liever op de normale tribunes zouden willen zitten. Ook de gezichtsuitdrukkingen van hun ouders spreken boekdelen.

De stem van de directeur klinkt weer door de tent als hij de aandacht vraagt voor alle acts: “Mag ik nog één laatste keer horen hoe Hilversum en omstreken klinkt?” Het publiek reageert met een hard applaus, waarop het hele circusgezelschap het podium opkomt en voor een laatste keer buigt. Ten slotte sluit het gordijn en gaat het licht weer aan.