De eerste zonnestralen van het jaar kwamen door en ik liep samen met mijn klasgenoot Laura, voorzien van een grote zonnebril, door het prachtige centrum van Hilversum. Als de goede studenten die we zijn, hadden we ervoor gekozen om deze dag te benutten aan school. Het mooie weer zorgde ervoor dat ons humeur niet verpest kon worden, zelfs het opgeven van onze vrije middag kon dat niet schaden. Wij waren kennelijk niet de enigen die aan het genieten waren van het heerlijke weer, want terrassen zaten vol, winterjassen werden thuisgelaten en de zonnebril werd volop gedragen. Om ons heen zagen we kinderen met ijsjes die uitgesmeerd waren over hun gezicht en ouders die paraat stonden met servetjes.

Na al ons harde werk waren we van mening dat we vandaag mochten zondigen en onszelf mochten trakteren op een lekker koud ijsje. Als trouwe Mcflurry-eter hoefde ik niet lang na te denken over waar ik dit ijsje wilde nuttigen, namelijk bij de McDonalds. Ik kon niet wachten tot ik de heerlijke combinatie van M&M’s en smeuïge karamelsaus zou proeven, het water liep mij al in de mond bij de gedachte.

Aangekomen bij de McDonalds keken we beiden nog even snel op onze rekening, want het leven als een student is altijd onzeker. Gelukkig zat het ons die dag mee en hadden we beiden genoeg geld op onze rekening, als we wilden konden we zelfs twee McFlurry’s kopen. We kropen samen achter een van de moderne Touch-apparaten die de McDonalds tegenwoordig heeft en begonnen onze bestellingen in te voeren. Na dit te hebben gedaan kregen we een bon en hoefde alleen nog maar geduldig te wachten op onze bestellingen. Ik had een grote glimlach op mijn gezicht en stond te trappelen om mijn heerlijke ijsje in mijn handen te hebben. Na tien minuten te hebben gewacht begon Laura mij onzeker aan te kijken, maar ik vertelde haar dat het waarschijnlijk iets langer duurde doordat ze een personeelstekort hadden en natuurlijk niet zomaar een McFlurry aan ons wilden geven. Ze wilde natuurlijk alleen het beste van het beste aan hun klanten geven, duh!

Voor ons stond een gestreste vrouw met een bezweet voorhoofd bestellingen klaar te maken en na vijf lange minuten riep ze eindelijk ons nummer. Ik begon zelfverzekerd naar haar toe te lopen en nam het ijsje van haar aan. Op dat moment had ik nog niet naar het ijsje gekeken en bedankte ik haar en wenste ik haar een fijne dag. Enkele seconden later stond ik met open mond naar mijn McFlurry te kijken. In mijn bakje met McDonalds logo zag ik namelijk een verdrietig drabje liggen waar mijn ijsje had moeten zijn. Een man die naast mij stond en mijn geschrokken gezicht moest hebben gezien, sprak mij aan en zei dat ik om een nieuw ijsje moest vragen omdat ik daar zo’n lange tijd had gestaan. Ik dacht er even over na, omdat ik het toch wel naar vond voor de gestreste vrouw en haar niet een extra zweetdruppel wilde bezorgen of erger, de oorzaak van haar burn-out wilde zijn. Uiteindelijk besloot ik dat de 2,75 die ik had betaald toch wel zwaarder meewoog dan haar burn-out. Dit betekende namelijk dat ik als student de volgende dag alleen nog maar zou leven op water en brood.

Mijn verdrietige ijsje

Vol goede moed liep ik terug naar de kassa en vertelde de vrouw die er nu uitzag alsof ze bijna zou flauwvallen, dat mijn ijsje er niet zo goed uitzag en dat ik graag een nieuwe wilde. De vrouw keek mij angstig aan en zei dat mijn half gesmolten McFlurry er altijd zo uitzag.  Als McFlurry expert wist ik natuurlijk dat dit niet zo was en vertelde haar dat mijn ijsje er niet zo uit hoorde te zien en dat ik geen milkshake had besteld. Snel zei ze dat het ijs vandaag op zijn koudst was en dat het normaal nooit zo koud was. Na veel gemaar kreeg ik mijn zin en ontving ik een nieuw ijsje. Toen ik dit keer weer naar mijn ijsje keek had ik het opgegeven en liep ik beduusd naar buiten. Het ijsje zag er nog erger uit dan de eerste keer. Ik heb veel teleurstellingen meegemaakt, maar ik had nooit gedacht dat mijn geliefde McFlurry hier een van zou zijn.  Het McDonalds filiaal in het centrum van Hilversum zal ik na deze tegenslag nooit meer bezoeken.