Ik ben Marnix, en ik ben verslaafd aan deadlines op het randje halen. Zo zou ik zomaar bij een bijeenkomst voor verslaafden kunnen zitten. Het uitstelgedrag op het gebied van schoolwerk zit op een of andere manier in mijn systeem gegraveerd. Op andere gebieden heb ik er geen last van maar op het moment dat ik moet gaan leren (of iets anders voor school) denk ik, "Ooh nog een week voordat de toetsweek start, leren komt later wel."

Sinds de middelbare school heb ik er al last van. Een dag voor een toets (eventueel) pas starten met leren en twee dagen voor het inleveren van mijn profielwerkstuk moesten er nog drie hoofdstukken worden geschreven. Hoe dat komt? Ik ben denk ik een ambassadeur van de ‘zesjescultuur’ in Nederland. Mij maakt het niet uit als ik geen tien haal, een voldoende is een voldoende. En om die voldoende te halen doe ik dan ook het minimale. Ik voldoe aan alle criteria om ‘de stoerste van de klas’ te worden. Een titel die een docent van mij heeft bedacht om aan de persoon te geven die als laatste zijn dossier inlevert.

En toch komt het bijna altijd goed. En daar ben ik best trots op. Zeker als je kijkt naar alles wat fout kan gaan. Een computer die op het laatste moment kan crashen of een printer waarvan de inkt op is. De meeste mensen zien deze redenen vaak als slechte smoesjes, maar ik kan uit ervaring vertellen dat het iedereen kan overkomen. Je zou zeggen dat ik er niet aan goed doe zo’n column te schrijven over mijzelf maar het is voor mij de manier om weer een deadline te halen.