Hilversum, ik kende de stad alleen van het stipje op de kaart bij topografie. Totdat ik dit schooljaar begon op de School voor Journalistiek, en er nieuws over ging maken. Een nietszeggende plaatsnaam, 52 Kilometer van huis, omtoveren tot een plek waarvan je de inwoners snapt, waar je de weg kent, waar je contacten opbouwt en de dagelijkse agenda wel kan dromen. Dat gaat niet altijd van een leien dakje! Dit is hoe ik het ervan af bracht en zo kijk ik tegen Hilversum aan na negen weken snuffelen in dé mediastad van Nederland.

Mijn allereerste blik op Hilversum, was dat vanuit het station. En om heel eerlijk te zijn, zonk de moed mij toen een beetje in de schoenen. Maar de tijd leert mij dat ik niet de enige ben die niet gecharmeerd raakt van het stationsgebied, Hilversummers vinden het zelf gelukkig ook lelijk. En dus doen ze er wat aan, het stationsgebied wordt herontwikkeld. En dat valt mij op, in Hilversum wordt veel gedaan – nee mevrouw misschien (nog) niet aan die vervelende hangjongeren en tegen die fietsers in het centrum – maar er is altijd wel wat doen. Een tentoonstelling hier, een burendag daar, een sportmarkt,  een staking, een lichtjesavond, een bierfestival, een duurzaamheidwedstrijd, een fietsbeleid handhaven. We hebben het er maar druk mee. Hilversum, ik kom er inmiddels best graag, en vaak. Op een terrasje op de Groest de omgeving observeren is zo slecht nog niet. Maar niet later dan tien uur ’s avonds, dan wordt het er schijnbaar ongezellig. Dat moeten wij van de redactie binnenkort maar eens zelf uit gaan testen.

Ik ken Hilversum nu aardig, de algemene problemen, de activiteiten, de grote (bouw)projecten en ook de contacten. Wat is er dan nog zo moeilijk? De weg vinden in een stad die je niet kent, kan af en toe wat frustratie opleveren. Een foto van wat ‘Theater Achterom’ moest zijn werd een foto van de straatnaam. Mediapark Zuid en Mediapark zijn niet helemaal hetzelfde. Af en toe een kwartier de verkeerde kant op lopen of de bus missen. Een trein die niet gaat, of tien minuten een locatie zoeken om er vervolgens achter te komen dat je er al bent. Ach het hoort erbij.

Dus beste Hilversummers, mocht je eens een jonge verdwaalde journalist tegen komen – tegenwoordig helaas niet meer te herkennen aan het witte notitieblokje – dan is de kans groot dat het er één van ons is. Wees zo vriendelijk en geef hem of haar even een duwtje in de goede richting. Het liefst naar een opgewonden politicus, een inspirerende burger of naar het terras van MOUT voor een biertje.