“Hé, psst, meisje!” Ik loop met mijn fiets aan de hand op de Groest. Het is 18.00 en inmiddels al donker buiten. “Hé, hallo! Wijffie!” Het duurt een paar seconden voor ik besef dat het groepje jongens, omringd door fietsen en leunend tegen een houten bankje, het tegen mij heeft.

Een jongen met afgezakte broek neemt een hijs van zijn sigaret en loopt mijn kant op. “Mag ik je nummer? Je mag met ons mee naar huis als je wil.” Even ben ik verbijsterd en blijf ik staan. Ik voel het bloed naar mijn hoofd stromen. Van woede, van schaamte. “Nee, sorry”, mompel ik terwijl ik me omdraai. Met stevige pas loop ik verder en laat ik het groepje lachende jongens achter me. Hoewel ik ze niet meer kan zien, voel ik hun ogen branden in mijn rug. “Hoer!” hoor ik nog net terwijl ik aan het einde van de straat de hoek om sla. Ik wil me omdraaien, terugschreeuwen, maar in plaats daar van loop ik stilzwijgend door. Waarom moeten ze mij hebben? Ja, ik ben een meisje alleen op straat. Kwetsbaar. Maar wat geeft die jongens, nauwelijks ouder dan een jaar of 16, het recht om mij zo publiekelijk voor schut te zetten? Ik voel me bang, alleen. Ik denk aan alle vrouwen die net als ik vervelend worden behandeld, belaagd en bedreigd. Houdt het ooit op? Ik baan mijn weg door de donkere straten, verzonken in gedachten. Hoe dichter ik bij mijn veilige huis kom, hoe meer mijn gedachten op hun plek vallen. Ik hoef dit niet te accepteren. Met mij duizend andere vrouwen die zich dagelijks op talloze manieren bang en vernederd voelen. We hoeven ons niet meer te laten uitschelden of kleineren. De #MeToo kwestie van tegenwoordig is een begin, maar wat mij betreft nog niet de sleutel tot verbetering. Laten we in plaats van meevoelen met het probleem, meewerken aan de oplossing. Onze mond openen en het niet langer accepteren. Want wie laat zo’n groepje zielige, opgefokte jochies nou je dag verpesten…  #NotMe.