HILVERSUM – De deur van Sporthal de Meent gaat open, in de deuropening staat Christine Schenkel, de jongerenwerkster van de Meent. Vanaf het bankje voor de sporthal klinkt gelach van een groepje jongens. Ze springen op en trappen een voetbal richting de deur en rennen er achteraan. Door de wat donkere en koude gang rijdt een jongen op een hoverboard richting de gymzaal. Sinds een jaar is er weer elke dinsdag inloop zaalvoetbal gehouden. De derde zaalvoetbalmiddag sinds de nieuwe start is een groot succes.

In de kleine gymzaal lopen jongens in verschillende voetbaltenues van verschillende steden in Europa. Schenkel vertelt de jongens die langzaam binnen komen druppelen dat ze zich moeten gaan omkleden. Uit de kleedkamer klinkt geschreeuw en gelach. Schenkel meldt dat op deze inloopmiddag mogen alleen jongens komen tussen de 10 en 14 jaar. ‘’Ze hebben zelf aangegeven daar behoefte aan te hebben, lekker als jongens onder elkaar een balletje trappen.’’ Op elke donderdag is er voor meisjes wel een knutselmiddag.

Naast Schenkel zit Anouk Dingemans op de bank. Dingemans regelt al het jeugdwerk in de Meent en komt af en toe even kijken hoe de jongens het doen. ‘’We doen dit nu sinds een jaar niets gedaan hebben, een keer per week.’’ Het project is sinds een jaar weer opgepakt. Vorig jaar waren er te weinig vrijwilligers, maar dit jaar heeft gemeente Hilversum Schenkel als stage aangenomen om een buurtgevoel te creeeren.

Na twintig minuten komen er nog steeds jongens binnengelopen, en worden elk apart begroet. De vijftien jongens spelen hun laatste potje als er een discussie over de stand van het potje staat. Sandrine Kampert, pedagogisch medewerkster, lost het snel met een glimlach en een extra punt voor beiden op.

Terwijl de laatste jongens binnenkomen, beginnen sommigen al een bal hoog te houden. De nieuwste smartphones worden aan de trainer gegeven. Iedereen lijkt goed te weten wat hij moet doen en een paar jongens zetten zelf palen als goaltjes neer. Roshan Zaman (21), de trainer van de avond , geeft de jongens een voor een een box en loopt tussen de warmdraaidende jongens door. Zaman geeft vrijwillig training. ‘’Ik vind het zelf ook leuk om met de mensen in de buurt te voetballen, dus waarom zou ik niet helpen om deze kids een leuke middag te geven?’’ Aldus Zaman.

Als de jongens zelf teams mogen maken haalt een jongen een smartphone uit zijn zak en begint te bellen. ‘’Heb jij een iPhone?’’ vraagt een ander verbaasd. Als de teams zijn gemaakt roept Zaman dat ze mogen beginnen. Het is goed te zien dat ze vaker met elkaar voetballen, en rennen kris kras door de kleine zaal. Wanneer er gescoord is, voegt Schenkel een punt toe aan het scorebord. In de zaal klinkt gejuich en de jongens geven elkaar een box of klap op de schouder. De voornamelijk basisschoolleerlingen spelen een uurtje een aantal potjes. Omdat het inloop is, kennen niet alle jongens elkaar. Als er jongens de bal heeft klinkt er: ‘’Hee, blonde, ik sta hier!’

Als alle kinderen zijn omgekleed en het inmiddels donker is geworden loopt Schenkel met Kampert naar Jongerencentrum ‘t Web, naast de sporthal. De helft van de jongeren rent al voor hen uit, de rest gaat naar huis. ‘’Jammer dat het maar een keer per week is.’’zegt Sander (12) als hij Schenkel een hand geeft.
Schenkel heeft in haar hand een tas vol met bakspullen voor een cheesecake. In het jongerencentrum hangen sinterklaasvlaggetjes, posters van rappers en voetballers. Binnen klinkt harde rapmuziek en veel geschreeuw. De jongens hebben weinig interesse in de bakspullen en starten fifa op een televisiescherm op. De kinderen krijgen limonade en chocomelk voor na het sporten en concentreren zich op het voetbalspelletje. Als Schenkel iedereen voorzien heeft van drinken kijkt ze naar de wat lichtelijk door het voetballen vermoeide jongens. ‘’Ik ben zo trots op mijn jongens, ze gaan zo goed met elkaar om.’’