Uit onderzoek blijkt dat door de loop van jaren ouderen steeds meer moeite hebben met de betekenis achterhalen van verkeersborden. Er is niets zo irritant als een trage bejaarde voor je die niet meer weet wat hij moet doen.

Nederlanders worden steeds ouder, ze blijven langer zelfstandig wonen en ze gaan ook nog mee met het verkeer. Ze rijden steeds langer auto, maar ze doen ook mee met de elektrische fiets en het ergste van allemaal, de scootmobiel. Ze weten vaak niet wat hun verplichtingen zijn en waar ze horen op de weg. Ze kunnen zowel als voetganger als bestuurder gezien worden.

Binnen een winkelgebied kent iedereen ze wel, de scootmobielbestuurders die veel te hard over je tenen rijden. Ze stoten voor de derde keer hetzelfde pak muesli uit de schappen van de supermarkt en zelf merken ze niet wat er gebeurd. De ouderen zien het graag anders, het liefst lopen ze nog door de winkels, stappen ze nog op de fiets om niemand in de weg te rijden.

Op de openbare weg kan het ook aardig vervelend zijn, zo’n langzaam bewegend voertuig. Het komt vaak voor dat op de autobaan de scootmobiel niet ingehaald kan worden en dat de automobilist gefrustreerd achter het stuur zit. Af en toe drukt hij eens op de claxon, maar helpen doet het niet. Hetzelfde geld voor de fietspaden, als de oudere in kwestie op deze baan rijdt zijn er juist weer veel fietsers gefrustreerd door het niet kunnen inhalen. Op het trottoir is ook mogelijk om te rijden, al is dit niet zo veilig voor de tenen van de voetgangers.

Zelf hoop ik dat er ik nooit een scootmobiel nodig heb. Het is een fantastisch gevoel om te beseffen dat je niets nodig hebt om te kunnen bewegen en verplaatsen. Het is goed dat het er is, zo’n voertuig voor mensen slecht ter been, alleen je wenst het niemand toe. Iedereen verdient het om te kunnen bewegen en om gezond te blijven. Als iedereen gezond zou blijven, zouden er ook een hoop tenen bespaart worden van het overrijden.