Terwijl Muriel nog bezig is met het opruimen van de knutselwerkjes van de vorige groep gaat de deurkruk van de voordeur langzaam naar beneden. Zusjes Anne (10) en Isabelle (7) komen rond 17:00 uur samen met hun moeder binnen, zeggen Muriel gedag en lopen direct door naar de grote, met verfspatten bedekte houten tafel. Het is weer tijd voor de wekelijkse knutselmiddag. Muriel Verheul (48) is moeder van drie zoons, heeft altijd al een passie voor knutselen en is eigenaresse van Bibelebon KinderAtelier. Vier keer in de week organiseert ze knutselmiddagen voor kinderen van 5 tot 12 jaar, vier ochtenden in de week is er peuterinloop voor peuters van 2 tot 4 jaar en de rest van de week organiseert Muriel knutselkinderfeestjes.

Er liggen zes placemats op tafel met daarop houten blokken. Anne heeft het blok met haar naam gevonden en schuift aan. “Is dit schuurpapier?”, ze houdt een klein, rood vel omhoog. “En wat is dit dan, Muriel?”, vraagt ze terwijl ze met een panty door de lucht zwaait. Ook de anderen stromen binnen. De groep bestaat vandaag alleen uit meiden, tussen de 7 en 12 jaar. Voordat de knutselaars beginnen mogen ze eerst allemaal een kliederschort aantrekken. Een voor een lopen ze richting de kapstok. “Kijk, ik kan mijn schort helemaal zelf aandoen”, zegt Anne. Ze draait het overhemd andersom, doet het bovenste knoopje dicht en wurmt haar armen door de mouwen. Aan de andere kant van de tafel vraagt Michelle (12) aan Annabel (10) of ze het knoopje even voor haar dicht kan doen. Als alle meiden zover zijn kan het knutselen beginnen.

De kinderen maken kunstwerken voor de expositie bij het atelier.
Rochèll Mebius

Al 10 jaar lang liep Muriel rond met het idee om een eigen kinderatelier te openen. Lange tijd durfde ze de stap niet te zetten, maar toen ze 2,5 jaar geleden haar baan kwijtraakte besloot ze er toch voor te gaan. Ze vond dé locatie voor haar kinderatelier aan de Hilvertsweg in Hilversum en was vrijwel gelijk om. “Het paste perfect bij wat ik in mijn gedachten had, ik zag het atelier al helemaal voor me”, vertelt ze. Muriel ging met de verhuurder in gesprek en wist hem van haar idee te overtuigen. Binnen twee weken kon ze in het pand. Begin juni 2017 begon de verbouwing en op 8 september datzelfde jaar vond dan eindelijk de openingsborrel plaats. “Thuis vonden ze het behoorlijk spannend, want voor jezelf beginnen is natuurlijk niet niks, maar mijn omgeving was eigenlijk vooral blij dat mijn droom eindelijk werkelijkheid was worden. Het idee lag er natuurlijk al jaren, dus iedereen wist ervan”, lacht ze.

Het is vandaag de eerste knutseldag van de maand juni. De groep gaat een begin maken aan een nieuw knutselwerk, dat aan het einde van de maand te zien zal zijn tijdens een expositie in het atelier. “Zoals jullie weten is het bijna Iktoon.” Vragende gezichten kijken haar kant op. “Kom op meiden. Iktoon, de maand voor amateurkunstenaars!”. De vragende gezichten veranderen in enthousiaste koppies. “Amateur? Ik ben een professional hoor”, grapt Annabel. Op het midden van de tafel staat een voorbeeld van het uiteindelijke kunstwerk. Een kleurrijk beeld met abstracte vormen. Allereerst mogen de kinderen aan de slag met het schuurpapier. Wie het blokje glad heeft geschuurd, mag een stuk ijzerdraad vormen en vervolgens doorlopen naar de werkbank, aan de andere kant van de ruimte.

Aan de muur hangen allerlei soorten gereedschap. Zagen, hamers, nijptangen, maar er liggen ook twee lijmpistolen op de houten werkbank. Zusjes Anne en Isabelle nemen het voortouw. Ze pakken de lijmpistolen vast en lijmen de uiteinden van het ijzerdraad vast aan hun houten blokje. Wanneer het werkje stevig vastzit, zijn de volgende twee dames aan de beurt. Terug aan de grote tafel is iedereen klaar voor de volgende stap. De pantysokjes die op tafel liggen vouwen ze om het ijzerdraad heen. Al snel merkt Anne dat er op alle placemats doorzichtige bakjes verf liggen, met daarnaast een kwast. “Mogen we al beginnen met verven?”, klinkt het verheugd. De verfgeur mixt zich met de geur van lijm en verspreidt zich met een walm door de ruimte.

Michelle (12) en Annabel (10) zijn de oudsten van de knutselgroep vanmiddag.
Rochèll Mebius

Tussen de potten met kwasten, bakken met krijt en verfpotten liggen in de stellage ook nog schilderijen. Zodra iedereen klaar is met het verven van hun kunstwerk, pakt Annabel de schilderijen van de plank. “Van wie is deze?”, Isabelle reikt haar hand uit en pakt haar schilderij. Omdat de werkjes moeten drogen, wordt er de rest van het uur verder gewerkt aan de schilderijen waar de dames twee weken geleden aan zijn begonnen. “Wie wil er ranja?”, vraagt Muriel aan de groep. Alle handen gaan de lucht in. “Mogen we dan ook weer een spekje?”, vraagt Annabel. Muriel knikt en wijst naar de toonbank. Met twee grote, glazen potten loopt Annabel terug naar de tafel. In de linker pot zitten geruite spekjes en de rechter pot is gevuld met koekjes. Michelle legt haar verfkwast neer en pakt een spekje uit de pot. De rest volgt.

De klok slaat 18:00 uur en de eerste ouders verzamelen zich op de stoep voor het atelier. Een voor een
komen ze binnen. Lynn (9) laat vol trots haar inmiddels afgeronde schilderij aan haar vader zien. “Wat is ‘ie mooi geworden, echt gaaf!”, reageert hij enthousiast. Vriendinnetje Zoey (9) was vandaag voor de tweede keer mee naar de knutselmiddag. Terwijl ze naar buiten loopt tikt ze haar moeder aan. “Ik wil dit blijven doen, mam!”, klinkt het voordat de deur dichtvalt. Alle knutselaars zijn inmiddels naar huis. Tijd voor Muriel om de boel weer op te ruimen.

Het was altijd al een droom van Muriel om haar eigen kinderatelier te openen.
Rochèll Mebius

Muriel heeft ervoor gekozen om in het kader van de iktoon-maand zelf ook een expositie te houden, zodat de kunstwerken van de kinderen eens extra kunnen worden bewonderd. Vaders, moeders, broertjes, zusjes, iedereen mag op zondag 30 juni bij het atelier langskomen om de kunstwerken te bewonderen. “Wat de groten kunnen, dat kunnen de kleintjes ook”, vertelt Muriel trots. Ze wil met haar knutselmiddagen kinderen de kans geven om even helemaal los te gaan. “Vanaf jongs af aan worden ze al beperkt in vies worden. Als een kleuter uit de zandbak komt, worden de handjes meteen gepoetst. Je merkt in het begin dat de kinderen het best wel spannend vinden om ‘vies’ te worden tijdens het knutselen. Maar als ze eenmaal op hun gemak zijn, dan maken ze de mooiste creaties.”