In een zaal ter grootte van een klaslokaal zitten zo’n tien mensen aandachtig naar hun witte vel papier te staren. De grote hoeveelheid grijze haren en leesbrilletjes verraadt de leeftijdscategorie van de mensen. In de hoek van de ruimte zit een man in een overall met vlekken die rechtstreeks uit de verfpotten voor hem komen terwijl tegenover hem iemand bezig is met het zorgvuldig selecteren van de juiste foto om na te schilderen. Op woensdag 1 november begon in wijkcentrum de Koepel de schildercursus voor senioren.

Om elf uur ’s ochtends worden de cursisten door een lachende barvrouw naar de schilderruimte gewezen. “Hier naar links en dan doorlopen naar de deur waar een grote ‘3’ op staat,” zegt ze. Tijdens de tocht naar zaal 3 passeren de cursisten een pooltafel en een biljartbord. “Mocht ik geen Picasso blijken te zijn kunnen we altijd nog een pijltje gooien,” grinnikt een van de kandidaten tegen zijn buurman.

In het midden van de zaal staat een tafel met daarop potjes verf, kwasten en fotoboekjes. Allereerst zullen de senioren inspiratie voor hun aanstaande kunstwerken op moeten doen. Voor een paar minuten wordt de kamer gevuld door het geluid van bladzijdes die fanatiek worden omgeslagen. Enkele ogenblikken later worden de boekjes neergelegd, de aquarelpapiertjes uitgerold en de kwasten in aanslag gehouden. Het schilderen kan beginnen.

Tijdens de cursus loopt een blonde vrouw van middelbare leeftijd rond in de zaal om een klein praatje te maken met de mensen en ze te voorzien van aanwijzingen en tips. Die vrouw is Brigitte Wouters, de vrijwillige organisator van de cursus. “Eigenlijk stelt het allemaal niet zo veel voor hoor, de mensen kunnen hier gewoon komen om gezellig te schilderen en lekker te kletsen met elkaar. Ik vind het zelf hartstikke leuk om te doen omdat ik merk dat de ouderen het erg waarderen.”

Na een half uurtje staat een van de ouderen op en loopt de tafels langs om groene strookjes papier in zijn handen gedrukt te krijgen. Luttele minuten later wordt de bedoeling hierachter duidelijk. Een groot dienblad met tien kopjes koffie en een schaal pepernoten wordt de kamer binnengedragen, gevolgd door de man met de groene strookjes die nu allen zijn voorzien van een koffiestempel.

Terwijl de ouderen rustig hun koffie drinken slaakt een van de vrouwen ineens een gilletje en vraagt verschrikt wat zij tegen haar hoofd voelde tikken. De oorzaak is snel gevonden want links in de hoek van de zaal barst een man proestend in lachen uit waarbij de resterende pepernoten in zijn hand vrolijk op- en neerschudden.

Na het drinken van de koffie wordt in hoog tempo door geschilderd. De paletten van de cursisten krijgen steeds meer kleur en het water waarin de kwasten worden afgespoeld wordt troebeler. Langzaamaan beginnen de schilderijen steeds meer vorm te krijgen.

Bij een oudere dame in het midden van de tafel ontstaat een abstract schilderij met verschillende tinten roze en rood die in elkaar overlopen. Ondertussen is haar overbuurman bezig aan een uiterst gedetailleerde tekening van een motor uit 1920. “Het is een prachtig ding, maar het kan geen pretje zijn geweest om hierop te moeten rijden. Kijk maar, geen vering en als je met je bips van dat kleine zadel gleed dan zat je direct op het achterwiel,” aldus de overbuurman die met de tong uit de hoek van zijn mond nog een paar accenten legt.

Naarmate de tijd vordert stijgt het geluid in de zaal en zijn enkelen zover dat ze hun schilderkunst inruilen voor de ochtendkrant. Een van de senioren, Henk (86), houdt zijn foto dicht langs zijn schilderij en knikt tevreden. “Ik schilder nu zo’n vijftien jaar en maakte eerst alleen abstracte schilderijen. Dan zette ik een heel vochtige kwast bovenaan het papier, liet vervolgens de verf naar beneden druipen en draaide dan het papier om de verf te sturen. Nu ben ik de laatste tijd vooral bezig met het schilderen van vergezichten en landschappen. Ik meet alles op en zet het daarna op schaal op papier.”

Na ruim twee uur schilderen is het einde van de cursus aangebroken. Alle verfkwasten worden een laatste keer omgespoeld, de schilderijen en tekeningen gaan in de mappen en de laatste paar pepernoten worden weggesnoept. Terwijl iedereen naar buiten gaat geeft Brigitte de mensen een hand en kijkt tevreden de oudjes na die allemaal met een glimlach op het gezicht de zaal uit lopen.