Terwijl de wind door de bomen waait en iedereen zijn tussenseizoensjassen weer uit de kast tovert, begint het ons allen te dagen: de zomer is écht voorbij. Het is herfst en de winter komt er weer aan. De nachten worden steeds langer, de dagen steeds korter en de bomen hebben al hun blaadjes verloren. Het is de tijd van lichtjes, familie en warme chocomel, van Kerst en Oud & Nieuw. Maar eerst is het tijd voor Sinterklaas.

Over twee weken komt de Sint op zijn trouwe schimmel weer aan op de Kerkbrink. De eerste pepernotenwinkels en chocoladeletters zijn alweer gesignaleerd en de opnames van het Sinterklaasjournaal zijn in volle gang. Dat is het startsignaal voor een jaarlijks terugkerend probleem: de Zwarte Piet discussie.

Sinds het begin van de 21ste eeuw is er steeds meer discussie over Zwarte Piet en zijn stereotyperende uiterlijk, maar het lijkt alsof de Pietendiscussie in de laatste jaren een toppunt heeft bereikt. Elk jaar opnieuw verschijnen begin oktober de eerste nieuwsberichten, gaan de actievoerders weer de straten op en speculeert iedereen over wat voor Pieten het Sinterklaasjournaal dit jaar gaat gebruiken.

In mijn jeugd, zo kan ik mij herinneren, was er bijna geen sprake van de Pietendiscussie. Althans, het heeft mijn magische kinderwereld nooit bereikt. Zwarte Piet was zwart door het roet van de schoorsteen, daar was ik van overtuigd en al mijn leeftijdsgenoten ook. Het feit dat er bijna geen schoorstenen meer voorkwamen maakte niets uit.

Nu begrijp ook ik dat er een vreemd luchtje hangt aan onze traditie. Maar wanneer ik bij een Sinterklaasintocht joelende, boze actievoerders tekeer zie gaan, vraag ik mij toch iets af: is dit een stap te ver om je gelijk te halen? Is het noodzakelijk om zo’n donkere sluier over een dag te hangen waar kinderen soms een heel jaar naar uitkijken?

Veel mensen willen de traditie van Sinterklaas en zijn trouwe knecht Zwarte Piet niet loslaten, er is echter ook een grote groep tegenstanders die zich eraan stoort. Maar tijdens al het discussiëren, vingertjes wijzen, actievoeren en aanpakken, hoop ik dat we niet vergeten waar het uiteindelijk om draait: het Sinterklaasfeest is een kinderfeest. Laten we dus zorgen dat de kinderen er te allen tijde van kunnen blijven genieten. Zelfs als we daarvoor onze eigen trots aan de kant moeten schuiven.