Als de NS-app ‘s ochtends aangeeft dat er geen treinen gaan, word ik plotseling uit mijn dagelijkse routine gerukt. Twitter en Facebook ontploffen, het nieuws overstroomt van de berichten over het weer en het KNMI geeft code rood af. Heel Nederland is ontdaan.

Ik kijk uit het raam en vind het lastig te begrijpen dat de vrolijke witte vlokjes die voor mijn raam dansen verantwoordelijk zijn voor het platleggen van het hele wegennet van ons land. Later hoor ik voor de zoveelste keer op het nieuws dat naar buiten gaan toch echt wordt afgeraden en zit er niet veel anders op dan te beginnen met het optuigen van mijn kerstboom. En dan ineens, ontstaat er iets magisch. Plotseling begeef ik me in het perfecte plaatje. Frank Sinatra’s Let It Snow! klinkt op de achtergrond, ik sta met mijn familie rond de boom en ik zie door het raam heel Hilversum wit kleuren. Ik bedenk me, hoe zoetsappig dat ook klinkt, dat dit de momenten zijn die het leven zo mooi maken.

Ik hoop dat niet alleen mijn gezin, maar ook de rest van Hilversum, vandaag gedwongen wordt om even in het moment te leven en stil te staan bij de magie van dit winterse weer. Als ik even later weer uit het raam kijk zie ik dat waar ik op hoopte, werkelijkheid is geworden. Op het pleintje voor mijn huis rijzen een stuk of vijf sneeuwpoppen uit de grond. Rondom hen spelen kinderen en ouders in de sneeuw. En dan te bedenken dat als er regen in plaats van sneeuw uit de lucht was gevallen, deze sneeuwmannen en alle vreugde om hen heen, nooit zou hebben bestaan.

Het sneeuwt. Iedereen wordt gedwongen uit zijn dagelijkse routine te stappen en, al is het maar voor één dag, in het moment te leven. In een tijd als deze is dat net zo kostbaar als sneeuw zelf.