De Amsterdamse muziek galmt door bierbrouwerij Mout. Honderden mensen, gekleed in rood/witte en zwart/gouden Ajax shirtjes, verzamelen zich voor de grote beamer achterin de zaal om de halve finale tussen de Amsterdamse club Ajax en de Londense club Tottenham te kijken.

Nog maar een uur voordat de langverwachte wedstrijd begint en Mout staat al bomvol met enthousiaste voetbalfans. Fans met Ajax shirtjes, sjaals en zelfs iemand met een vlag begroeten elkaar, terwijl het voorgesprek gaande is op de beamer achterin de zaal. Steeds meer mensen druppelen binnen en wachten op een plek in het midden van de zaal en op de trap. ‘Bloed zweet en tranen’ galmt door de Foodhall en het publiek klapt en zingt hard mee. Het commentaar op de beamer wordt steeds hoger gezet, maar de harde bas en het geruis van pratende mensen zorgen ervoor dat het bijna niet te verstaan is.

Wanneer de spelers van Ajax het veld op lopen, klapt het publiek luid, maar dat is niet te vergelijken met het gejuich dat te horen is als het spel begint. Om negen uur fluit de scheidsrechter en begint de halve finale. Alle ogen zijn op het beeld gericht. Het wordt steeds stiller in de zaal en het commentaar is goed te horen. Achter in de foodhall galmt het geluid van bier dat getapt wordt en glazen die afgewassen worden. Bij elke verdediging en elke kans van de Amsterdam club staat het publiek op en schreeuwen ze het uit. Wanneer er in de vierde minuut wordt gescoord door De Ligt, staat iedereen in de zaal op. Fans schreeuwen van blijdschap, het publiek springt op van hun stoelen en armen gaan omhoog. Hier en daar is er een mobiel in de lucht te zien die de sfeer in de Foodhall opneemt.

De bezoeker die tijdens deze eerste helft naar het toilet moeten, rennen de trap af naar beneden richting de wc om zo snel mogelijk weer boven te zijn en niks van de wedstrijd te missen. De handen van het publiek gaan omhoog als ze dichtbij het goal komen om vervolgens weer naar hun haren te gaan als het geen goal is. Nog steeds komen er steeds meer mensen in Mout om de wedstrijd te kijken en staat de trap in het midden van de zaal vol met mensen. Ook achterin bij de bar staan mensen de wedstrijd te kijken. In de Arena is te zien hoe het publiek zingt en klapt en al snel volgen de mensen in Mout. In de vijfendertigste minuut scoort Ziyech en staat het publiek weer juichend op. Luidkeels zingen de fans ‘Jammer’ terwijl erachter in de zaal een man met een zwart/gouden Ajax shirt zwaait met een vlag.

Wanneer het pauze sein wordt gegeven klappen de mensen in de Foodhall. Het publiek staat op van hun plek en massaal lopen de fans naar achter om bij de bar nog wat te drinken te halen. De wedstrijd op de beamer wordt ingewisseld voor Amsterdamse muziek. “Bloed, zweet en tranen”, zingen de jongens gekleed in rood/witte Ajax shirts achter bij de bar.

De tweede helft begint en de rokers komen naar binnen. Ze nemen de koude lucht mee van buiten die voor wat afkoeling zorgt in de warme zaal. In de vijfenvijftigste minuut scoort de tegenstander, Tottenham. Overal wordt er ‘nee’ en ‘boe’ geroepen en schudden mensen hun hoofd. Dit verergert alleen maar wanneer Tottenham in de negenenvijftigste minuut weer scoort en er twee-twee van maakt. De zorg en spanning is duidelijk te zien in de gezichten van de toeschouwers.

Vol wanhoop kijken de fans naar het scherm. Bij elke verdediging en elke kans staan de mensen op om vervolgens weer gefrustreerd naar het beeld te kijken als het geen doel is. In de laatste seconde scoort de tegenstander weer en is het officieel afgelopen voor Ajax. Vol ongeloof staren de mensen in de foodhall naar het scherm, hun handen in het haar of over hun mond geslagen. De fans schudden nee met hun hoofd en kijken verslagen. Niet snel na het laatste fluitsignaal van de scheidsrechter loopt Mout leeg met tegengeslagen fans voor wie de avond er de eerste vijfenveertig minuten er nog rooskleurig uitzag.