Afgelopen zondag was vanaf half zeven tot half acht het Wereld Meditatie Uur, dus ik besloot naar Hilversum te gaan om te kijken wat dit inhield. Ik ging langs bij een spirituele organisatie met het plan om hier een sfeerverslag over te schrijven.

Ik had nog nooit gemediteerd dus ik was erg benieuwd om dit eens te zien. Rond tien over zes ‘s avonds stond ik dan ook voor de deur en belde aan. Ik had geen idee wie of wat ik kon verwachten. De deur werd geopend door een vrouw van middelbare leeftijd. Ze droeg een spijkerbroek, een blouse en een witte wollen jas. Op de een of andere manier kon ik wel aan haar merken dat ze vaker mediteert. Maar het kon ook gewoon haar witte wollen jas zijn waardoor ik dit dacht.

Bij binnenkomst zag ik gelijk drie verlichte palen met posters erop die tegen de muur stonden. Op elke paal was iets afgebeeld. Het heelal, een rode cirkel en een boom met religieuze tekens.

De vrouw keek een poosje naar me. Ik voelde me ongemakkelijk dus ik begon maar te vertellen dat ik een journalistiek student ben en een item wil schrijven over het Meditatie-uur. Het was even stil. Dus ik praatte verder. Ik vertelde haar dat ik lessen in levensbeschouwing had. Ze reageert met: ‘oh mooi.’ En het gesprek viel weer stil.

De vrouw zette vijf stoeltjes en een bankje neer in een U vorm. Maar vijf stoeltjes? Ik had tientallen mensen verwacht.

Vervolgens zei ze iets wat mij liet schrikken: ‘Het is mooi weer dus ik weet niet of mensen geïnspireerd genoeg zijn om te komen.’ Was het de bedoeling dat ik dit komende meditatie uur alleen met deze vrouw doorbracht?

Gelukkig kwamen er een poosje later toch mensen opdagen. Nou ja, de andere vijf. Ze lijken elkaar al langer te kennen. Top, ik ben niet alleen de jongste, maar ook de ‘nieuweling’.

Iedereen gaat zitten, de vrouw met het witte wollen jasje kijkt alleen mij aan wanneer ze uitlegt wat vrede betekent en waarom stilte zo belangrijk is. Ze eindigt haar verhaal met ‘’Het komende uur staat vrede centraal.’’

Het begint, iedereen is stil. De vrouw zet haar JBL-box aan, er speelt rustige pianomuziek. Begrijp ik het nou goed? Is het de bedoeling dat we een heel uur stil zitten? Geen woord?

Ik weet niet goed waar ik naar moet kijken of wat ik moet doen. Ik kijk naar de rode cirkel op de verlichte paal voor me. Het lukt me om op de melodie van de piano te focussen, maar een paar minuten later is die concentratie weer weg.

De muziek stopt, het is stil. Heel stil. Je hoort alles. Ik hoor mijn hart kloppen. Ik durf mijn speeksel bijna niet door te slikken, want je hoort het hard. Ik weet niet waar ik aan moet denken of waar ik heen moet kijken. Ik besluit me te focussen op de mensen om me heen.

De blonde vrouw naast mij haalt diep adem. Ik besluit hetzelfde te doen. Het hielp voor zo’n drie seconden. Ik doe mijn ogen dicht, het is rustgevend. Volgens mij begin ik meditatie te begrijpen.

Ik heb een horloge om, maar besluit om niet naar de tijd te kijken. Ook al ben ik enorm benieuwd hoe lang ik nog te gaan heb.

Ik weet alweer niet waar ik aan moet denken of waar ik naar moet kijken. Ik snap meditatie toch niet zo goed. Ik kijk toch op mijn horloge, er zijn al vijftig minuten voorbij. De tijd gaat sneller dan verwacht.

Oké, nog tien minuten te gaan. Ik begin onrustig te worden, de stoel zit niet meer lekker. Ik probeer me te concentreren, maar er schieten random gedachten in mijn hoofd. Wat zal ik vanavond koken? Risotto? Nee, focus. Maar waarop?

Wanneer de tien minuten voorbij zijn zegt de vrouw ‘’dit was het.’’

Onderweg naar huis voelde ik me anders. Ik besloot mijn oortjes in te doen en luisterde weer naar mijn oude vertrouwde hiphop-afspeellijst.