“Hoor wie klopt daar kinderen, hoor wie klopt daar kinderen? Hoor wie tikt daar zachtjes tegen het raam...” De sinterklaasmuziek is op de koude zaterdagmiddag al vanaf de parkeerplaats van De Kruisdam te horen. Ruim een week voor pakjesavond vormt het wijkcentrum vandaag het decor voor een drukbezochte pietenmiddag. Ouders en kinderen kunnen hier vandaag allerlei leuke activiteiten verwachten.

Twee fanatieke pieten delen bij de ingang pepernoten uit aan de voorbijlopende kindjes. Knabbelend op het snoepgoed banen de verwachtingsvolle kinderen hun weg door de smalle gang, waar de ouders zich netjes aansluiten aan de rij. Voor een klein bedrag kun je bij de balie een echte ‘pietenkaart’ krijgen. De kaartjes, een soort strippenkaart voor verschillende activiteiten, vliegen over de toonbank en worden trots in ontvangst genomen door de kinderen.

In de aankomsthal ruikt het naar mandarijnen en speculaas. De ruimte is versierd met slingers, ballonnen en tekeningen van Sinterklaas. Bij het zien van alle pieten klampen de kindjes zich eerst nog aarzelend vast aan papa of mama’s been. Een enkeling barst door alle indrukken zelfs in tranen uit. Na enig aandringen van de ouders durven ze de pieten tóch een hand te geven en maakt de angst al snel plaats voor blijdschap. De jasjes, sjaaltjes en handschoenen worden opgehangen aan de grote kapstok naast de balie. Veel kinderen zijn verkleed in gekleurde pakjes met een wit kraagje, hun snoetjes zwart geschminkt. In de hal rennen inmiddels tientallen kleine pietjes rond. Door de speakers klinken de welbekende Sinterklaasliedjes. “Vol verwachting klopt ons hart. Wie de roe krijgt, wie de gard…”

Overal in de zaal zijn de pietjes hard aan het werk. De een tekent een mooie kleurplaat, terwijl de ander zich waagt aan het moeilijke memoryspel. Aan de grote tafel in het midden van de ruimte versiert Jannes (4) zijn eigen speculaasmannetje. Met glazuur en gekleurde hagelslag maakt hij er een mooi kunstwerkje van. “Deze is voor Sinterklaas. Ik heb er ook een voor mezelf gemaakt, maar die is al op!”. Tussen het versieren door verdwijnt er regelmatig een snoepje in de mond van de kinderen. Ouders staan met elkaar te kletsen en helpen hun kleintjes af en toe met versieren. Wat opvalt, is dat er van de pietendiscussie deze middag niks te merken is. Er lopen geen ‘regenboog- of roetpieten’ rond, maar gewoon de traditionele zwarte pieten met hun rode lippen en gouden oorbellen. De ouders en kinderen lijken dit geen probleem te vinden.

In het hoekje achter de versiertafel maakt een fotograaf foto’s. Drie kinderen stellen zich op om samen met zwarte piet op de foto te gaan. De ruimte licht op door een flits, gevolgd door gegiechel en geproest. Bij het terugkijken van het kiekje barsten de kinderen in nóg harder gelach uit. Ze hebben stuk voor stuk een gekke bek getrokken en genieten bij het zien van de verbaasde blik van zwarte piet. “Nu krijgen jullie allemaal de roe!”, merkt een grappende moeder op, maar dit valt minder goed in de smaak bij de kinderen.

In de hoek bij de uitgang kunnen de kinderen zich laten schminken. De een laat zich omtoveren tot een roze vlinder, de ander tot stoere tijger. Noah (6) wil zich het allerliefst als echte zwarte piet laten schminken: “Later wil ik piet worden. Ik wil pepernoten uitdelen en cadeautjes rondbrengen.” Ook broertje Lucas (4) ziet een carrière als piet wel zitten. “Dan mag ik mee naar Spanje!”, roept hij. Als de avond valt en de laatste pepernootjes opgepeuzeld zijn, lopen de kinderen aan de hand van hun ouders terug naar buiten. Over ruim een week zal blijken wie dit jaar zoet is geweest, als Sinterklaas op pakjesavond een hoop kinderwensen laat uitkomen. Tot die tijd kloppen hun hartjes vol verwachting.