Bij de behoefte aan een luisterend oor, kan de Luisterlijn worden benaderd. Dit is een vrijwillige telefonische hulplijn waar mensen contact mee kunnen opnemen om zorgen, pijn en verdriet even het hoofd te bieden. De organisatie wordt steeds bekender. Het afgelopen jaar zijn er 500 duizend oproepen ontvangen, dat is meer dan ooit. Bart Kuil (25 jaar) en Liesbeth Lopes Cardozo (70 jaar) zijn vrijwilligers bij de Luisterlijn (voorheen Sensoor). Wat drijft de twee Hilversumse vrijwilligers om zich op deze manier in te zetten voor anderen? 

Bart Kuil is opgegroeid met de gedachte dat je iets voor de samenleving moet betekenen, zonder dat je daar zelf profijt van hebt. “Toen ik 15 was kwam ik als vrijwilliger bij de lokale omroep in Drenthe, omdat ik bij de radio wilde. Ik merkte al snel dat de dingen die ik daar deed maatschappelijk gewaardeerd werden. Die maatschappelijke betrokkenheid miste ik erg toen ik verder opgroeide.” 

Bart Kuil is een van de jongste vrijwilliger bij de Luisterlijn in Hilversum.
Camiel Beekers

Kuil werkt nu als regisseur en redacteur op de achtergrond van verschillende radioprogramma’s. Zo ook voor het radioprogramma ‘Nachtzuster’, op radio NPO1. Dit is een programma waarbij mensen vragen kunnen stellen, waarna deze worden beantwoord door andere luisteraars. “De presentatrice Astrid de Jong maakte een beller attent op de Luisterlijn. Ik had hier nog nooit van gehoord en keek direct tijdens de uitzending wat dat precies inhield en ik zag dat de organisatie vrijwilligers nodig had. Dit sprak mij direct aan en voordat het programma was afgelopen had ik mij online aangemeld.”

Liesbeth Lopes Cardozo geniet van haar werk bij de Luisterlijn. “Dit is werk waar ik heel veel voldoening uithaal.” Ze is als gepensioneerde vrouw al vier jaar actief bij deze telefonische hulpdienst. “Als oud oncologisch verpleegkundige heb ik altijd met mensen gewerkt en na mijn pensionering miste ik dat. Ik vind het belangrijk om iets voor anderen te doen. Toen ik in dagblad Trouw een advertentie van de Luisterlijn zag was ik gelijk verkocht. Dit is op mijn lijf geschreven.” 

Ervaringen
Kuil en Lopes Cardozo hebben al heel veel gesprekken gevoerd in dienst van de Luisterlijn. “Dat waren veel leuke gesprekken, maar ook heel veel heftige gesprekken”,vertelt Kuil. Hij vindt het fijn als jonge mensen bellen. “Dat schept namelijk gelijk een band, als tijdens het gesprek merkt dat je beiden jong bent.”

Ze wilde geholpen worden, maar het was niet meer mogelijk haar te redden. - Liesbeth Lopes Cardozo

“Zo had ik eens een gesprek met een jongen die buiten liep terwijl hij mij aan het bellen was. Hij had tegen zijn ouders gelogen dat hij aan het werk was. In plaats daarvan ging hij al anderhalf jaar stiekem naar school. Dat heeft hij altijd geheim gehouden. Maar nu moest hij drie weken stage gaan lopen. Hij zat er erg mee dat hij nu thuis de waarheid moest gaan vertellen. Dit was uiteindelijk een ontzettend leuk gesprek op niveau, waarin hij zelf bedacht dat hij de confrontatie met zijn ouders aan moet gaan.”

Ook zijn er veel minder leuke gesprekken. Zo had Lopes Cardozo eens een jongedame aan de telefoon met anorexia. “Uit dit gesprek kwam naar voren dat ze het misschien niet meer zou halen. Ze wilde graag geholpen worden, maar ze was al in een ver gevorderd stadium, waarin de kans op overleven klein was. Dat greep mij erg aan, omdat ze wel geholpen wilde worden, maar het niet meer mogelijk was om haar te redden.”

Omgang
“Ik zoek bij zware gesprekken altijd naar lichtpuntjes. Ik laat de beller dan praten en ik probeer altijd heel serieus en goed naar mensen te luisteren. Als een probleem uitgebreid besproken is, vraag ik of voor diegene nog iets is, dat wel leuk is? Vaak komen mensen dan nog wel met iets luchtigs waarover gepraat kan worden.” De heftige verhalen moet je naast je neerleggen volgens Kuil. “Je moet verhalen niet op jezelf betrekken of in de emotie schieten. Je moet de situatie van bovenaf bekijken en niet erin kruipen.

Doordat het vaak lastige verhalen zijn, hebben de vrijwilligers ook vaak de behoefte om hun verhaal kwijt te kunnen. Daarvoor zijn de zogenaamde intervisies. “Bij deze sessies kom je met een select groepje bij elkaar en vertel je waar je tegenaan bent gelopen. Hierbij zit een trainer die advies geeft.” vertelt Kuil. “Het is fijn om met andere vrijwilligers hierover te praten. We zijn namelijk ook een leuke en gezellige club.”

Ik zoek naar de lichtpuntjes in een zwaar gesprek - Bart Kuil

Het meest gehoorde onderwerp in gesprekken bij de luisterlijn is eenzaamheid. In 2016 voelde 21 procent van de bellers zich alleen, terwijl in 2017 dit gestegen is met twee procent. Volgens het RIVM is 41 procent van de Hilversummers eenzaam. Ook de Hilversumse vrijwilligers merken dit in hun gesprekken. “Veel bellers kampen met gevoelens van eenzaamheid. Dit zeggen ze soms, maar vaak komt het pas tijdens het gesprek naar voren. Zo ben ik er altijd alert op als mensen aan mij vragen hoe het gaat. Dit is vaak een teken dat ze een stem willen horen en contact willen”, vertelt Lopes Cardozo

Zelf hebben de twee vrijwilligers geen behoefte om zelf te bellen naar de Luisterlijn. “Ik zou er niet eens aan denken”, vertelt Lopes Cardozo. “Misschien in een andere situatie wel, want ik weet dat ik iemand aan de krijg die integer is. Maar op dit moment kan ik gewoon terecht bij vrienden en familie.”  “Vroeger had ik er misschien wel baat bij gehad”, vertelt Kuil “Ik was een lastige puber, en ik had best wel eens mijn hart willen luchten. Maar op dit moment ben ik gewoon een stoere jongen die zijn problemen zelf oplost”, vertelt hij lachend.

 

Ook behoefte aan een luisterend oor? Dan kunt u de luisterlijn benaderen via 0900-0767 of via deluisterlijn.nl