De regering heeft besloten de maximumsnelheid op snelwegen te verlagen van 130 naar 100 kilometer per uur. Dit maakte het kabinet dinsdag 12 november 2019 bekend. De maatregel treed begin 2020 in werking. Het besluit is genomen om te voorkomen dat veel mensen in de bouwsector hun baan kwijt raken, doordat projecten stil komen te liggen. Anne van Roij (45) is veel bezig met het thema duurzaamheid. Wat vindt zij van een maatregel als deze? En hoe denkt de Hilversumse over de toekomst van haar drie kinderen in een land met stikstofuitstoot per vierkante meter die ver boven het gemiddelde ligt?

“Er wordt eindelijk een besluit genomen, dat bovendien op korte termijn wordt gerealiseerd. Echter is het slechts een lapmiddel om de bouw weer een impuls te geven. Een vriend van mij rijdt al een half jaar bewust maximaal 90 kilometer per uur. Zijn brandstofverbruik is hierdoor gehalveerd; hij legt dezelfde hoeveelheid kilometers af, maar tankt hij de helft. Het zorgt dus niet alleen voor een verminderde uitstoot, ook financieel is het aantrekkelijker. Een verlaging van de snelheid draagt dus zeker bij aan het verhelpen van het CO2 probleem, maar of compenseert voor de impuls die het kabinet de bouwsector wil gaan geven, vind ik lastig in te schatten,” antwoord van Roij.

“Ecorexia”

De tengere brunette, gekleed in nepbont had tot voor kort een eigen interieur bedrijf. Ze verkocht dit omdat ze niet goed wist hoe ze de hoeveelheid verpakkingen die ze op dagelijkse basis binnen kreeg kon compenseren. Ze besloot zichzelf te gaan scholen over het milieu en de impact van menselijk handelen. “We besloten al ons afval te registreren en fotograferen. Dit was zo’n grote schok, dat we besloten het roer honderdtachtig graden om te gooien. Hoe meer boeken en wetenschappelijke artikelen ik las en hoe meer documentaires ik keek, hoe strenger ik werd. Wist je dat Coca Cola alleen al honderdtwintig biljoen plastic flessen per jaar produceert? Ik eet inmiddels met mijn volledige gezin vegetarisch. Wij oogsten groenten bij Biologische Tuinderij Land en Boschzigt, in ‘s-Graveland. We nemen herbruikbare plastic bakjes mee om groente in af te wegen en zowel schoonmaak-, als doucheproducten hebben we vervangen door natuurlijke oplossingen en in papier verpakte plastic-vrije zeepblokjes. Het is makkelijk om door te slaan, maar het is nog belangrijker om het leuk te houden. Babette Porcelijn, auteur van het boek “De verborgen impact”, is daar heel goed in. Haar boek en lezing hebben mij enorm geïnspireerd om niet door te schieten in deze zogeheten “ecorexia”, maar humor en positiviteit te behouden. Je hoeft geen plezier in te leveren, door deze manier van leven. Het geeft je ook ruimte voor zoveel andere dingen.” Vertelt van Roij.

Comfort en klimaatsceptici

“Ik denk dat zowel de overheid, als de gehele onderwijssector een belangrijke rol kunnen spelen bij het informeren van mensen en het creëren van bewustwording. Pas wanneer mensen zich realiseren wat de gevolgen zijn van hun gedrag, kunnen ze veranderen. Veel mensen willen die dingen niet weten en steken liever hun kop in het zand. Het is een beschermingsmechanisme, maar weglopen voor wetenschappelijk onderbouwde informatie is net zozeer een keus, als er wat mee doen. Het gaat om comfort; je wilt graag een weekendje naar New-York of dat lekkere stuk vlees eten of die “mooie” Canada Goose bontjas kopen, omdat je het je nu eenmaal kunt veroorloven. Klimaatsceptici, zoals Baudet en Trump spelen handig in op die menselijke hunker naar comfort. Ik heb persoonlijk veel moeite met de manier hoe ze feiten in twijfel trekken. Deze jongens ontkennen wetenschappelijk ondersteunde informatie.”

“De kennis die ik nu over het klimaat heb, was er niet toen ik aan kinderen begon. Ik denk dat we onszelf en ons overbevolkte kikkerlandje in een situatie hebben gebracht waarin er weinig opties over blijven. Is eenkindpolitiek dan een idee? Ik weet het niet. Als moeder van drie vind ik het lastig om uitspraken te doen over de kwestie voortplanting. Verandering is en blijft moeilijk, maar het is een kwestie van nee zeggen. Het is net als roken. Het doet een beetje pijn wanneer je stopt, maar na drie maanden wordt alles een gewoonte. Zo werkt het ook wanneer je stopt met het consumeren van dode dieren en zuivel of wanneer je begint met hardlopen. Uiteindelijk went alles, maar er zal actie moeten worden ondernomen. De tijd tikt.”