De deurbel gaat, in de verte gaat een telefoon over, maar het blijft stil aan de andere kant. Nogmaals gaat de deurbel, een mevrouw met een snerpende stem vraagt geïrriteerd: “ja je komt voor die treinen zeker? Ik doe nu de deur voor je open, maar de volgende keer moet je gewoon via de andere ingang gaan.” Nog voordat er een reactie komt is de stem weer weg en gaat de deur open. De avond presentatie Van Eurofima tot RailJet in wijkcentrum Lopes Dias kan beginnen.

Aan het einde van een grote lange hal met een ontzettend hoog platfond is een zaaltje ter grootte van een schoollokaal. Het zaaltje zit vol met oude mannen die over van alles en nog wat aan het praten zijn. Verder staat er een tafel waar allemaal verschillende soorten flyers op liggen. De flyers weergeven allemaal op een andere manier een foto van een locomotief. Naast de flyers staat een klein metalen kistje met veel munt en briefgeld erin. Naast het kistje ligt een formulier waar iedereen zijn naam en woonplaats op heeft geschreven en hoeveel geld ze hebben betaald.

Het zaaltje begint langzaam vol te stromen met steeds meer mannen met grijze haren. De zaal zit bijna helemaal vol en er komen uiteindelijk toch nog drie vrouwen bij. Ergens uit de menigte schreeuwt iemand: “Jongens de spreker is er!” Een jonge man met een net overhemd en een nette groene broek komt binnen en legt zijn computer op een tafeltje waar een beamer staat. “Ik wil mij gelijk verontschuldigen dat ik te laat ben, ik moest namelijk vanuit Frankrijk komen voor mijn werk,” zegt Albert Koch.

Voordat de presentatie begint moet het scherm nog goed gezet worden, omdat de beamer naast het scherm projecteert. Een oude man en vrouw proberen het scherm op te tillen en naar voren te plaatsen. Dit lukt niet helemaal waardoor er na een kwartier wachten nog steeds aan het scherm getrokken wordt. Na vijf minuten staat het scherm uiteindelijk toch goed en kan de presentatie beginnen. Het geroezemoes van de aanwezige gasten ebt langzaam weg terwijl de lichten uitgaan. Hierdoor is de kamer alleen nog verlicht door het licht van de gang en het licht van de beamer.

De ene na de andere trein komt langs terwijl de zaal bij elke nieuwe afbeelding een toon van bewondering slaakt. Na een reeks van ongeveer 75 verschillende afbeeldingen van treinen wordt er een pauze ingelast. Langzaam komt de zaal op gang en iedereen haalt koffie en thee. 20 minuten later zit iedereen weer in de zaal.

Na de korte pauze gaat de presentatie weer verder. Koch heeft de foto’s van de treinen allemaal zelf genomen en vertelt bij elke trein dan ook een kort verhaaltje: “Deze trein heb ik met een paar van mijn collega’s helemaal opnieuw geverfd met gamma verf, alleen konden ze daar niet geloven dat ik een trein aan het verven was”. De zaal moet hard lachen. Na nog een reeks van foto’s wordt de avond afgesloten met een applaus waarna iedereen de zaal verlaat en richting de trein loopt om weer naar huis te gaan.