De tafels worden door de kantine gehusseld, stoelen aangeschoven en formulieren verdeeld. Vandaag is de inspiratiemiddag over de beurt die het verzorgingshuis Bomenberg staat te wachten. Een tafel met de nodige cafeïne voor de bewoners staat apart klaar bij binnenkomst. Het is koffietijd, het brainstormen kan beginnen.

Ben Hammer, de voorzitter van Hilverzorg, wordt naar voren geroepen om zijn zegje te doen. Hij legt de bedoeling van de bijeenkomst uit en vertelt over de beurt die gepland staat. Na 5 minuten vindt een bewoonster het wel genoeg en uit dat op komische wijzen als Ben Hammer vraagt: “Zijn er nog vragen?”, waarop de bewoonster zegt: “Ja, wanneer gaat het beginnen”. De zaal is los en Ben Hammer wenst iedereen succes.

Iedere tafel heeft zijn verhaal. Aan de ene zit een man die het zat is dat hij maar eenmaal per dag kan douchen, omdat er niet genoeg hulp is. Aan de andere zit een vrouw die liever een andere kraan wilt, omdat het druppelt. Iedere tafel heeft een medewerker van het Hilverzorg die alles notuleren, zo kan elk idee verzamelt worden om in overweging genomen te worden.

Eén tafel springt eruit. Zij hebben alles. Multi-cultureel, generatiekloven en een band die voelbaar is. Een grootmoeder, haar dochter en en haar Surinaamse kleindochter. Grootmoeder klaagt over het gebrek aan vrijheid, dochter over het ontbreken van een logeerkamer en de kleindochter over het wifi-loze bestaan in het complex.

Maar ook ontroerende verhalen namen een plaats in aan tafel. De emotie gaat de op de gameboy spelende kleindochter volledig voorbij. Grootmoeder kan niet zelfstandig door het gebouw heen lopen, echter zijn er na bepaalde tijden niet genoeg verplegers om haar tijdens zo’n wandeling te begeleiden. Zij zit er gelaten bij als zij dit vertelt en dochter kruipt dichter naar haar toe, want ook haar grijpt dit aan. De Hilverzorg medewerker luistert aandachtig totdat ze uitgepraat is. Uitgepraat. Een stilte. Iedereen wacht in spanning het antwoord af. Je ziet dat het de medewerker aangrijpt, hij fronst en zet zijn bril even goed. En op dat moment kijkt kleindochter van haar gameboy af: “Dat gaat die meneer regelen toch”, zegt ze op het typische kinderlijke toontje. Iedereen kan weer lachen. En zo was de avond ook bedoeld, voor inspiratie én voor een gezamenlijk gevoel.