HILVERSUM – Turend in het donker is de Keet al in het zicht. Weinig verlichting van de lantaarnpalen langs de weg zorgt ervoor dat het gebouw van de Keet wegvalt in het donker. Eenmaal binnengekomen is er niks meer van de duisternis over. Muziek schalt door de ruimtes en overal hangt gekleurde verlichting. De persoon die het de woensdagavond in de gaten houdt, Malin Kolbrink, staat in de hal. Ze verwelkomt en biedt een kopje warme thee aan. Uit de grote ruimte is gelach te horen, wat uitnodigend klinkt en gezelligheid uitstraalt.

Achterin de zaal zijn drie jongens druk bezig met een potje Fifa. Edwin van veertien, de jongste van de groep, vertelt dat hij al vier jaar komt. “Meestal ga ik met vrienden, maar soms alleen. Vanavond ging ik even kijken of er iemand was die ik kende en vond wat vrienden. Al mijn vrienden komen hier ook en we komen allemaal uit de buurt. Er is altijd wel iemand waarmee ik kan omgaan.”

“Mag ik blikje appelsap?” vragen de bezoekers alsmaar aan Boy van der Made, die achter de bar staat. Vervolgens gooit Redouan El Masouri er een euro achteraan en weigert het wisselgeld. Dat de bezoekers geen alcohol drinken en de bezoekers niet roken in de Keet, vermindert de gezelligheid niet. “Vroeger werd er wel alcohol geschonken, tegenwoordig doen we dit niet meer. We kijken er ook streng op toe.” zegt Redouan, “Met biljarten, een blikje appelsap en een potje Fifa is het gezellig genoeg.”

“Zijn zij er om te controleren, op alcohol of dat alles

Janco en Sebastiaan praten met de bezoekers van de Keet

Janco en Sebastiaan praten met de bezoekers van de Keet

wel goed gaat?” Vraagt Noor Klappe terwijl ze wijst naar de twee handhavingsagenten. De agenten Janco van Dieren en Sebastiaan Stans draaien zich om en kijken verbaasd. “Nee hoor, we komen gewoon een colaatje drinken en even bijkletsen met de jeugd. Deze relatie moeten we ook goed houden en dat is ook belangrijk.” Even later zitten ze lachend een potje kaarten te spelen met wat tieners aan de tafel. Na een kwartier gaan ze weer de straat op om hun rondje af te maken en ze zeggen iedereen vriendelijk gedag.

“De Keet helpt me te leren voor mijn inburgeringscursus.”

“Het is suiker, de ui!” Zegt Sabine Lam, een 22-jarige stagiaire die achter de bar staat, tegen de twee Syrische broers die tegenover haar staan. Ze vertellen dat ze nu al twee jaar in Nederland wonen en veel aan de Keet hebben gehad. Mohammed Al Hariri: “Ik ben met iemand van de Keet op zoek gegaan naar een stageplek en Sabine hielp me heel goed.” “De Keet helpt mij ook bij mijn Nederlands. De vrijwilligers van de Keet letten op mijn uitspraak en ze helpen me te leren voor mijn inburgeringscursus. Ik kom hier elke week een paar keer omdat ik hier vrienden maak en het goed voor mijn ontwikkeling is.” aldus zijn broer Mahed Al Hariri.

Op de vraag of er altijd goed toezicht is en alles veilig verloopt, onder andere in verhouding met de buurtbewoners, heeft Malin direct een antwoord. “Er zijn altijd professionals aanwezig die alles in de gaten houden. We werken met pubers dus natuurlijk is er weleens een ruzie onderling, maar ook hierbij houden we alles onder controle.” De relatie met de buurt onderhoudt de Keet ook goed volgens Malin. “De Keet staat er al meer dan 30 jaar dus de bewoners zijn wel want gewend. Maar er gaat soms weleens iets mis. Een tijdje geleden is er in de buurt rommel gemaakt door de jeugd. Later zijn we met een grote groep erheen gegaan om bloemen te geven en excuses aan te bieden om de relatie wel goed te houden.” Maar vanavond is er geen last van rellende jeugd, iedereen drinkt z’n blikje appelsap en kletst lekker verder.