Als je binnenkomt staan er twee mannen van de organisatie om iedereen vriendelijk te groeten, iedereen krijgt een hand. De lezing van fotograaf Hapé Smeele over zijn werk, genaamd “onstuimige leegte ” vindt plaats in een zwart geschilderde houten kapel. Eenmaal binnen in de zaal waar de lezing gaat beginnen krijgt nog iedereen een hand van Hapé Smeele zelf.

Iedereen doet zijn best om een goed plekje in de zaal te vinden. Het publiek bestaat voornamelijk uit wat oudere vrouwen in de leeftijdscategorie 50+ tot ongeveer 80 jaar oud. Ook zitten er enkele mannen tussen. Het zaaltje is niet helemaal gevuld, er zitten ongeveer 20 personen. Een aantal aanwezigen hebben meegewerkt aan het fotoproject van Hapé.

Hapé Smeele is 33 jaar werkzaam als fotograaf. Hij is begonnen met het maken van portretten en verzorgde daarna de beelden voor documentaires. Smeele maakte in totaal vier fotografie boeken waarvan sommige gecombineerd met tekst. De uitgegeven werken gaan onder andere over kwaliteit van leven en gezondheidszorg, Vandaag gaat hij dieper in op drie van zijn publicaties. Voordat hij begint vraagt hij om je hoofd en gedachten op 50% te zetten en je hart op 100% je moet hierbij onthouden als iets je raakt. Wat zijn de grote vragen van het leven en hoe ga je om met verdriet en pijn? Dit was de achterliggende gedachten achter alle foto projecten van Hapé.

Hij vertelt dat hij erg houdt van denken in perspectieven en er is een verschil tussen kijken en zien. Hij laat foto’s zien die door hem zijn gemaakt in een tehuis voor verstandelijk gehandicapte volwassenen. De foto’s geven een beeld weer van het dagelijks leven van de mensen uit het tehuis. Je ziet hoe ze gewassen worden en hoe ze heel simpel een wandeling maken door de tuin.

Kleine gesprekjes ontstaan tussendoor met de mensen in de zaal. Ze vragen zich af hoe hij toestemming heeft gekregen om die kwetsbare mensen te fotograferen. Hij vertelt dat hij tien jaar lang, drie dagen per week ik dat tehuis kwam en goed contact had met de bewoners, familie en begeleiders dus dat het mocht. Tijdens de lezing is er ruimte voor discussie en dat gebeurt dan ook vaak. Hapé laat dit gebeuren en reageert er soms op. Ook komen de medewerkers van het boek en het tehuis aan het woord tijdens de gesprekjes. Ze vullen Hapé aan of belichten een andere kant.

Bij het tweede fotoboek fotografeerde hij bejaarden met dementie. Alle foto’s zijn zwartwit afgebeeld en erg ingezoomd op de situatie. Hij vraagt om je ogen dicht te doen en om na te denken hoe het is om niet meer voor jezelf te zorgen, hoe het is als je niet meer kan praten. Ook vertelt hij over zijn eigen situatie, over zijn overleden zoon en vrouw die kanker heeft overwonnen. “Dit heeft ervoor gezorgd dat ik anders ben gaan kijken naar fotografie en dat ik misschien door die situatie ook ander soort mensen ben gaan fotograferen. Hij ging landschappen fotograferen en rondtrekken. De focus op detail was velen malen groter. Hij sluit af met de vraag: denk na over wat je raakt, en of dat te maken heeft met privé of met werk. En vraagt het dan een praktisch antwoord, of een verdiepend onderzoek?