Op de thee met (ex-)zwerfkatten bij kattencafé Theesalon ’t Gooi

HILVERSUM - Als klein meisje bracht ze al samen met haar moeder vogels groot die uit hun nest waren gevallen en zette ze elke dag bakjes met water en voer in de tuin voor egels en vogels. Sandra Hermann (57) is internationale fotografe en opende in april 2015 haar eigen kattencafé Theesalon ’t Gooi in Hilversum. Met haar fotografie en het kattencafé wil ze anderen ervan bewust maken dat het belangrijk is om oog te hebben voor de natuur, de dieren en het leven. Hermann: “Het was er altijd al, mijn empathie en liefde voor dieren. En dan vooral de dieren in nood. Want de kat van de buurvrouw, daar hoef ik niks voor te betekenen, daar gaat het wel goed mee.”

Sandra Hermann (57) opende in april 2015 haar eigen kattencafé Theesalon ’t Gooi in Hilversum.
Rochèll Mebius

Het kattencafé is, zoals Hermann het zelf beschrijft, uit nood geboren. Het oorspronkelijke idee was namelijk niet bedacht voor de katten, maar voor kauw Whoopi en houtduif Birdy. In 1998 vloog Whoopi, een zangvogel uit de familie van de kraaien, via een raam het huis van Hermann binnen. Ze gaf de vogel eten en zette het raampje sindsdien alle dagen open. Whoopi keerde iedere dag trouw terug en zag het huis van de dierenliefhebber als nest. Hermann’s band met de vogels werd opgepikt door verschillende media, waarna veel mensen nieuwsgierig werden. Mensen kwamen regelmatig langs met de vraag of ze Whoopi en Birdy mochten bewonderen. Hermann: “En dan kwamen ze langs en dronken we samen thee, want bij mij staat altijd thee op tafel. Op die manier is het idee van de high tea’s ontstaan.” Birdy overleed in 1998 en Whoopi volgde in 2001. “Toen heb ik het idee laten varen. Ik ben geen horecamens en het beginnen van een eigen café is nooit mijn doel geweest. Mijn doel was om een trefpunt te creëren voor mensen”, legt ze uit.

Katten meenemen uit Dubai
Toen zoon BB – uitgesproken als ‘Bibi’ – bijna 10 jaar oud was besloot Hermann samen met hem te verhuizen naar Dubai. Ze werkte hier aan verschillende fotografie klussen en werkte ook voor een bedrijf dat zich richtte op de verkoop van dierenproducten als katten- en hondenvoer. Tijdens haar jaren in Dubai redde Hermann zwerfkatten. “Ik had ongeveer twintig katten rondlopen in de villa”, vertelt ze. Iedere zomer keerden de twee terug naar Hilversum, om daar de zomervakantie door te brengen. En ze kwamen niet zonder lege handen. Bij iedere terugvlucht naar Nederland namen ze naast hun koffers namelijk ook twee of drie zwerfkatten mee, om deze in Nederland ter adoptie aan te bieden. “De katten die in Dubai op straat rondlopen hebben geen leven. Ik vond dat ik als dierenliefhebber in moest grijpen, door ze mee te nemen en de kans op een goed leven te geven. Het was hun laatste redding”, vertelt Hermann.

Na tien jaar leven in Dubai besloten ze weer voorgoed naar Nederland te verhuizen. Vier dagen voor de geplande vlucht hoorde Hermann samen met haar zoon een piepend geluid vanuit een vuilcontainer langs de weg. “Ik keek in de container en zag een katje rondrennen. Het was misschien wel 65 of 70 graden daarbinnen, dus het diertje was helemaal in paniek. We hebben hem eruit gehaald en meegenomen naar de dierenarts.” Een persoon mag drie katten meenemen in het vliegtuig, dus met zes zwerfkatten hadden Hermann en haar zoon de limiet eigenlijk al bereikt. “Maar ik kon die kat niet achterlaten. Dus het was met zeven katten naar huis, of ik stapte helemaal niet in het vliegtuig. Na veel moeite is het ons toen toch gelukt om alle katten mee te nemen naar Nederland”, vertelt ze trots.

Op dit moment lopen er negen (ex-)zwerfkatten rond in het huis van Sandra.
Rochèll Mebius

Eenmaal terug in Nederland stelde Hermann de katten beschikbaar ter adoptie. “Dat ging tot dat moment altijd goed, maar ik raakte die zeven extra katten die ik toen bij me had niet kwijt. Iedereen zei tegen me: ‘Sandra, wat doe je nu? Nu heb je zeven straatkatten in je huis!’. Ik besloot te zoeken naar een oplossing. Het gekke is dat ik toen nog niet op het idee kwam om de theesalon terug te brengen. Dan niet met vogels Whoopi en Birdy, maar met de straatkatten uit Dubai. Pas veel later viel het kwartje. Er is iets in het bovennatuurlijke dat mij duwde om die kant weer op te gaan. Dat is wel heel bijzonder eigenlijk.” Acht maanden later had Hermann de katten nog steeds in huis en besloot ze het kattencafé dan toch echt te openen.

Geen klanten, maar ‘theevisite’
Theesalon ’t Gooi is volgens Hermann heel anders dan andere kattencafés. “Het concept is anders. Andere kattencafés zijn echt gewoon cafés: een plek om binnen te lopen, wat te drinken en weer weg te gaan. Dat is bij mij niet het geval. Ik noem de mensen die hier langskomen ook geen klanten, maar theevisite. Die woordkeuze past beter bij mijn filosofie en deze plek.” Er worden vaak reserveringen gemaakt voor groepen van vier tot zes personen, maar soms komen mensen ook alleen, om gewoon even tot rust te komen bij de katten. Er zijn verschillende mogelijkheden om te reserveren, maar alles wat Hermann serveert is eco-biologisch. Bezoekers kunnen kiezen uit de high tea: een verlate lunch in kleine etappes, de theetafel: een verkleinde lunch, en een theetje: onbeperkt thee met wat lekkers erbij. “Maar eigenlijk is dat theetje vaak veel te uitgebreid. Ik heb er ontzettend veel plezier in en vind het altijd veel te gezellig”, lacht ze.

Lizzy is één van de negen katten uit het kattencafé.
Rochèll Mebius

Ongeveer een jaar na de opening van het kattencafé opende Hermann in 2016 ook nog haar eigen bed & breakfast. “Niet per se omdat ik dat voor ogen had, maar er was vraag naar. Vooral veel kinderen die een bezoek brachten aan het kattencafé vonden het altijd jammer om weer weg te gaan. Ze zeiden dan tegen hun moeder ‘Mama, we willen hier blijven. We gaan hier slapen.’ En zo is het idee voor een bed & breakfast eigenlijk ontstaan. “De mensen komen hier niet omdat ze slaapplek nodig hebben, maar ze komen speciaal om met de katten een nacht doorbrengen. De katten gaan nachts ook echt bij de bezoekers liggen en dat vinden de kattenliefhebbers geweldig.”

Iedereen kan helpen
De opbrengsten van het kattencafé en de bed & breakfast dekken de kosten en alles wat extra binnenkomt stuurt Hermann op naar Dubai, om nog meer zwerfkatten te kunnen redden. Als er donaties binnenkomen, wat bijna niet voorkomt, dan gaat die opbrengst ook naar Dubai. “Het hart van de mensen die in mijn theesalon komen ligt niet in Dubai. Mijn hart ligt in Dubai, in duizend stukken op straat. Dat is waarom mensen niet snel het gevoel hebben dat ze de onschuldige dieren in andere landen moeten helpen: mensen hier voelen de pijn niet, maar ik wel.” Dat dieren uit andere landen niet genoeg worden geholpen vindt Hermann erg verdrietig. “Maar het zou alleen al super zijn als mensen zich meer inzetten voor de dieren om zich heen, die hulp nodig hebben. Iedereen kan helpen. En als je het niet zelf kunt, dan is het minste wat je kunt doen een instantie inschakelen die het wel kan. Een dier kan niet voor zichzelf roepen, praten of vragen. Je laat een dier niet in de steek.”

Op dit moment lopen er negen (ex-)zwerfkatten rond in het huis van Hermann. “En dat is ook mijn maximum. Het huis is wel groot genoeg voor meer katten, maar het is goed zo. Ik heb er nu al mijn handen vol aan”, vertelt ze lachend. Haar toekomst heeft ze nog niet uitgestippeld, maar ze weet een ding zeker: stoppen met het kattencafé staat de komende jaren zeker niet op de planning. Ook blijft ze zich de rest van haar leven inzetten voor dieren in nood. “Het is prachtig om te zien hoe een dier weer beter wordt. Ik heb gezien waar mijn katten vandaan kwamen en het verschil met hoe ze nu zijn is enorm. Ze zijn hier heel blij en gelukkig en dat geeft mij heel veel voldoening.” Hermann hoopt met haar filosofie anderen te inspireren. “Eigenlijk is het zo dat mensen de natuur en de dieren vertrappen. Ik vind dat fout. Natuurlijk zijn er veel meer mensen die deze gedachte met mij delen, maar als je alleen maar bij de gedachte blijft en geen actie onderneemt, dan gaat er ook niks veranderen. Ik hoop dat mensen door mijn verhaal in gaan zien dat ze weldegelijk kunnen helpen en dat ook echt gaan doen.”

Foto: Rochèll Mebius
Foto: Rochèll Mebius
Foto: Rochèll Mebius
Foto: Rochèll Mebius
Foto: Rochèll Mebius