HILVERSUM – The Clash of the Cover Bands is in heel Nederland hét podium voor coverbands om hun eigen versie van hun favoriete nummers te spelen. De bands en hun aanhang hebben zich verzameld om vanavond de extra landelijke cyclus finale te spelen op het podium van de Vorstin in Hilversum.

De weg naar de Vorstin vanaf het station is kort, maar door de kou kan deze niet kort genoeg zijn. De rode en paarse lichten van het gebouw stralen warmte uit en de tourbussen met de aanhang van de bands stromen leeg. Bij binnenkomst krijgt iedereen een kaartje waarmee gestemd kan worden op een van de bands.

Bij de garderobe staan de medewerkers klaar om de jassen aan te nemen. De trap naar boven komt uit bij de zaal waar de band Ten Tap Trouble al staat te spelen. De expressie van de saxofonist laat zien dat hij helemaal in het moment zit. De bandleden staan met een grote glimlach op het podium en ze genieten duidelijk van het moment. De band speelt het nummer “New Shoes” van Paolo Nutini als afsluiting van hun set.

De zaal is nog ietwat leeg en de mensen staan nog afwachtend en onzeker te kijken, maar wanneer Viruz klaar staat voor hun optreden is de zaal al goed gevuld. Voor in de zaal staat de aanhang van de band te springen en te dansen. De zangeres van de band springt de zaal in. “Ik wil dat iedereen gaat zitten,” zegt ze. Velen doen direct mee, maar de twijfel en onzekerheid straalt van sommige mensen af. De zangeres begint het nummer en op het teken van de drummer springt iedereen de lucht in. Na een optreden is er een pauze van tien minuten om alles klaar te zetten voor de volgende act.

De band Distant Neighbours straalt. De bandleden staan stuk voor stuk met een grote glimlach op het podium en hebben er echt plezier in. Verschillende hits van de afgelopen jaren komen voorbij. Het publiek kent de nummers en zingt mee. Het bier stroomt uit de tap de bekers in en de mensen lijken het steeds gezelliger te vinden. Hier en daar komen de danspasjes tevoorschijn en staat er vaker een lach op het gezicht.

De volgende band is een tribute aan U2. Ze spelen een selectie uit het oeuvre van de band en richten zich volledig op de muziek. Het publiek is onder de indruk van het goede optreden. Door de hele zaal is aanhang van de band Dubbel Fout te vinden, herkenbaar door de shirts die zij dragen. De band zelf is gekleed in het wit met rood. De gastheer kondigt de band aan onder een luid gejuich en applaus van het publiek. Dubbel Fout begint te spelen en laat zien van alle markten thuis te zijn door verschillende genres aan te halen. Ze krijgen het publiek mee met hun energie, ze springen op het podium en genieten duidelijk.

De laatste band is een tribute aan Pearl Jam en noemen zichzelf Pearl Ten. De drank vloeit rijkelijk en de mensen dansen. Het valt op dat het publiek niet vies is van een beetje rock en geniet dan ook wel van het optreden. De variatie over de hele avond valt bij de een wat beter dan bij de ander. Sommige mensen houden, gezien de moeilijke gezichten en houding, niet zo van de hardere rock deze avond terwijl anderen zich de hele avond met een lach op de dansvloer laten zien.

Na het laatste nummer van Pearl Ten is het tijd om te stemmen. Hoewel veel mensen als aanhang van een band zijn gekomen en daarom hun stem waarschijnlijk al hebben gegeven, blijft het toch nog spannend wie de meeste stemmen gaat krijgen. Het moment is daar, de uitslag van de Clash of the Cover Bands. De gastheer staat al met de beker in zijn handen en laat de spanning stijgen. Hij begint met de prijs van de vakjury. Hij noemt de U2 tribute band, In the Name of, zij zijn de winnaars volgens de vakjury. Dan gaat hij over naar de publieksprijs. “En de overtuigende winnaar van de publieksprijs is geworden.. Dubbel Fout”. Er heerst tevredenheid en teleurstelling, maar de mensen verlaten de Vorstin toch met een lach.